ทั้งสองไม่ได้พบกันมาหลายปี พออยู่ในห้องนี้ด้วยกันก็พูดคุยกันเพลินจนล่วงเลยไปกว่าครึ่งคืน
กระทั่งจางเอ้อร์โก่วตัวปลอมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของซือหม่าอี้ จึงด่าทอเสียงดังอยู่ด้านนอก
“เจ้ามาถึงนี่แล้ว จะพักอยู่ที่นี่สักระยะค่อยกลับหรือไม่?”
“เมืองทั้งเมืองนี้เป็นถิ่นของข้า เจ้าอยู่ที่นี่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ”
เมื่อมิตรสหายมาเยือนจากแดนไกล เอ้อโหลวก็แสดงน้ำใจต้อนรับอย่างอบอุ่นแบบชาวไร่ชาวนา พยายามรั้งซือหม่าอี้ให้อยู่ต่อสักระยะ อย่างน้อยก็กินข้าวด้วยกันสักมื้อแล้วค่อยไป
“ไม่ล่ะ ข้าแค่มาดูแล้วก็จะไป จะได้เอาข่าวว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่กลับไปบอกพวกเขา จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”
“เช่นนั้นก็ได้ ระหว่างทางจงระวังตัวด้วย ตลอดเส้นทางล้วนเป็นถิ่นของพวกปีศาจ”
เอ้อโหลวรั้งแขกไว้ไม่อยู่ จึงทำได้เพียงอวยพรให้เขาเดินทางปลอดภัย
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สะบัดมือ พลันมีหุ่นเชิดตัวหนึ่งปรากฏขึ้นระหว่างทั้งสอง
ซือหม่าอี้ชะงัก มองขาทั้งแปดของหุ่นเชิดแล้วพลันเข้าใจ
“เอ๊ะ นี่ไม่ใช่ภรรยาเจ้าหรอกหรือ?”
“อย่าพูดเหลวไหล เป็นแค่หุ่นเชิดเท่านั้น อีกอย่าง ข้ากับจูเอ๋อร์บริสุทธิ์ใจต่อกัน ใครบอกว่านางเป็นภรรยาข้า?”
ใบหน้าดำคล้ำของเอ้อโหลวหาได้ยากยิ่งที่จะขึ้นสีแดง แม้จะดำแต่ก็เห็นสีแดงระเรื่อ เขารีบปฏิเสธ
“หน้าแดงแล้ว ยังจะอายไม่ยอมรับอีกหรือ? บัดนี้ข่าวแพร่ไปทั่วราชสำนักแล้ว ใครบ้างไม่รู้ว่าภรรยาเจ้ามีแปดขา!”
ซือหม่าอี้คบหากับเอ้อโหลวมาหลายปี เจ้านี่หน้าแดงง่ายมาตั้งแต่เด็ก
แต่ยามโกหกหลอกลวงกลับทำหน้าตาย พูดจาฉะฉานไม่เคยหน้าแดง
เห็นเอ้อโหลวมีท่าทีกระอักกระอ่วนเช่นนี้ เรื่องนี้คงเป็นความจริงเสียแปดส่วน
“หา? พวกเขาพูดกันเช่นนั้นหรือ?”
เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของเอ้อโหลวอย่างยิ่ง
แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ กลับกลายเป็นเรื่องที่รู้กันไปทั่วราชสำนักแล้ว