เมืองหลวง พระราชวัง
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงรับสมุดบันทึกจากจี้ซง แล้วอ่านตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะปิดสมุดลงด้วยความรู้สึกว่ายังอ่านไม่จุใจนัก
“เฮ้อ...”
“ธรรมเนียมโลกเสื่อมถอย จิตใจผู้คนไม่เหมือนเก่าก่อนแล้ว!”
“เมื่อนึกถึงครั้งกระโน้น ช่วงแรกที่ราชวงศ์ต้าโจวสถาปนาขึ้น ในราชสำนักยังมีขุนนางคุณธรรมที่เชี่ยวชาญการปกครองและควบคุมราษฎรเช่นป๋อผู้ภักดีหาญกล้าอยู่มาก”
“ยามนี้ขุนนางทั้งราชสำนักกลับเหลือเพียงป๋อผู้ภักดีหาญกล้าคนเดียว!”
สิ่งที่ทำให้จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงรู้สึกโชคดีคือ อย่างน้อยพระองค์ก็ยังมีป๋อผู้ภักดีหาญกล้าไว้ใช้งาน
แผ่นดินราชวงศ์ต้าโจวนี้เปรียบเสมือนทุ่งเลี้ยงสัตว์ผืนใหญ่ มีฝูงวัวม้าจำนวนมากอยู่ในนั้น จักรพรรดิคือเจ้าของทุ่ง ส่วนขุนนางเปรียบดังคนเลี้ยงสัตว์
เจ้าของทุ่งกับคนเลี้ยงสัตว์ต่างต้องกินเนื้อวัวและแกะ แต่จะกินอย่างไร้ขอบเขตไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องเลี้ยงวัวแกะให้สมบูรณ์สักหน่อยแล้วค่อยฆ่า อีกทั้งยังต้องเหลือพันธุ์ไว้สำหรับปีหน้า
ทว่าขุนนางใต้บังคับบัญชาในยามนี้ไม่คิดเลี้ยงดูวัวแกะให้ดี ไม่ให้หญ้ากินก็ช่างเถิด พวกเขากลับกินวัวแกะจนหมดเกลี้ยง
จนในทุ่งเหลือวัวแกะอยู่ไม่กี่ตัว แม้แต่เจ้าของทุ่งอย่างพระองค์ก็ไม่มีเนื้อกิน
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทอดถอนใจ เมื่อนึกถึงยุครุ่งเรืองในอดีต วัวแกะในทุ่งช่างอ้วนพีแข็งแรงเพียงใด