เอ้อโหลวพาซือหม่าอี้กลับไปยังที่ว่าการเมือง ทั้งสองสนทนากันยาวนานตลอดคืน
ในที่สุดคราวนี้ซือหม่าอี้ก็ก้าวออกมาเป็นก้าวแรก ได้ทำสิ่งที่คิดอยากทำมาโดยตลอดแต่ไม่เคยทำสำเร็จ
แม้ซือหม่าอี้ในยามนี้เพิ่งถูกปลดจากตำแหน่ง เหลือเพียงขุนนางผู้ดูแลเสบียง แต่เมื่อพูดคุยกับเอ้อโหลวถึงแผนการในวันหน้า เขายังคงเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม
“ราชวงศ์ต้าโจวนี้ป่วยหนักมานานแล้ว ทั่วร่างเต็มไปด้วยแผลเน่า ข้าจะรักษาโรคให้ต้าโจวเอง”
“ที่จริง ข้ายังอยากทำไร่ทำนา มีข้าวกินมีผ้าสวมก็พอแล้ว”
ความคิดของเอ้อโหลวไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้น เขาถึงขั้นไม่มีอุดมการณ์ด้วยซ้ำ
“เจ้าจะจัดการขุนนางเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาจะโต้กลับ”
เอ้อโหลวนึกถึงเซี่ยหมิงหย่วน เขาแทบไม่เคยล่วงเกินเซี่ยหมิงหย่วนอย่างเปิดเผยด้วยซ้ำ เป็นฮ่องเต้ต่างหากที่ยืนกรานแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้ว่าการเมืองซานหยาง
จากนั้นเซี่ยหมิงหย่วนก็เห็นเขาเป็นเสี้ยนหนามตำตา คิดหาทางเอาชีวิตเขาอยู่ร่ำไป
ส่งมือสังหารมายังไม่พอ ยังมาหาเขาถึงที่ด้วยตนเองอีก เอ้อโหลวเลี้ยงดูปูเสื่อเสียจนอิ่มหนำ จึงส่งเซี่ยหมิงหย่วนกลับไปได้
สิ่งที่ซือหม่าอี้ทำต่อจากนี้จะทำให้เขาล่วงเกินผู้คนมากยิ่งขึ้น เท่ากับเป็นศัตรูกับขุนนางทั่วทั้งราชวงศ์ต้าโจว