ทั้งสองนั่งอยู่เบื้องหน้ากองเนื้อวัวย่าง เพียงไม่กี่คำก็เจรจาเรื่องส่งเสบียงให้ราชสำนักจนได้ข้อสรุป
“ผู้อาวุโสจี้ ข้าอยากขอคำชี้แนะเรื่องการบำเพ็ญเพียรสักหน่อย”
“มีข้อสงสัยอันใดก็ถามมาได้เลย ข้ารู้สิ่งใดก็จะบอกสิ่งนั้น”
ยามนี้จี้ซงอารมณ์ดีอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงร้อนใจจนหัวหมุน เพราะท้องพระคลังว่างเปล่า
บัดนี้เอ้อโหลวช่วยราชสำนักแก้ปัญหาเร่งด่วนได้แล้ว คำขอเล็กน้อยย่อมไม่ใช่เรื่องยาก
“ผู้อาวุโส ข้าอยากถามว่า ทะเลตันเถียนกว้างได้มากที่สุดเพียงใด?”
“ทะเลตันเถียนหรือ?”
เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ จี้ซงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ทะเลตันเถียนไม่มีขีดจำกัดด้านความกว้าง ที่เรียกว่าทะเลก็เพราะมันกว้างใหญ่ได้ดุจมหาสมุทร”
เมื่อได้ยินจี้ซงกล่าวเช่นนี้ เดิมทีเอ้อโหลวยังแอบกระหยิ่มใจอยู่บ้างที่ทะเลตันเถียนของตนกว้างถึงเก้าฉื่อเก้าชุ่น บัดนี้จึงรู้ว่าตนยังทะนงตนเกินไป
แต่เดิมตนก็ไม่ใช่อัจฉริยะอะไร ข้อดีเพียงหนึ่งเดียวคือมีน้ำเต้าวิเศษ จึงมีทรัพยากรโอสถมากกว่าผู้อื่น
“ยิ่งไปกว่านั้น ทะเลตันเถียนยังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ตามระดับการบำเพ็ญเพียร”
“หากทะเลตันเถียนในขั้นสร้างรากฐานกว้างเพียงหนึ่งฉื่อ เมื่อถึงขั้นแก่นทองก็อาจขยายเป็นเจ็ดหรือแปดฉื่อ กระทั่งกว้างกว่าหนึ่งจั้ง”
“ยิ่งวางรากฐานในขั้นสร้างรากฐานได้มั่นคงเพียงใด เมื่อถึงขั้นแก่นทอง แก่นทองก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเท่านั้น ทะเลตันเถียนเองก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ”
“ดังนั้นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองจึงมีความแตกต่างด้านพลังฝีมืออย่างมหาศาล ความเหลื่อมล้ำล้วนเริ่มตั้งแต่ขั้นสร้างรากฐาน”
หลังได้ฟังคำอธิบายของจี้ซง เอ้อโหลวก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าทะเลตันเถียนของฉางหลิงเอ๋อร์กว้างหลายจั้งเป็นอย่างน้อย จึงรู้สึกด้อยกว่าอยู่เสมอ ราวกับไม่อาจเชิดหน้าเมื่ออยู่ต่อหน้านาง