หลังจากส่งจดหมายตอบซือหม่าอี้ไปคราวนี้ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบหนึ่งปีจึงได้รับจดหมายจากเขา
ทั้งสองอยู่ห่างไกลกันมาก ตอนที่ซือหม่าอี้ได้รับจดหมาย เขากลับไปรับตำแหน่งขุนนางชั้นผู้น้อยอีกครั้ง และกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทิ้งตำแหน่งขุนนางแล้วมาพึ่งพาเอ้อโหลว
ยิ่งไปกว่านั้น ในจดหมายซือหม่าอี้ยังบอกเอ้อโหลวอย่างอ้อมค้อมว่า
เป้าหมายของเขาคือราชวงศ์ต้าโจวทั้งราชวงศ์ เขาละทิ้งความปลอดภัย เกียรติยศ และความอัปยศส่วนตัวไว้เบื้องหลังนานแล้ว
ตอนที่ตระกูลซือหม่าถูกกวาดล้าง เขาก็ถือว่าตนเองเป็นคนตายไปแล้ว
เมื่อได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาก็ไม่หวงแหนชีวิต ไม่ปรารถนาเงินทอง เพียงต้องการเปลี่ยนโลกที่กลับดำเป็นขาวใบนี้
แม้แต่ความตายเขายังไม่หวั่น แล้วจะกลัวถูกปลดจากตำแหน่งได้อย่างไร!
เอ้อโหลวอ่านจดหมายของซือหม่าอี้จบ ก็ไม่รู้ว่าควรตอบกลับอย่างไร
บางทีนี่อาจเป็นความแตกต่างระหว่างคนเรากระมัง
หากเขาถูกผู้ใดข่มเหง เขาจะไม่ส่งเสียง เก็บความแค้นไว้ในใจเงียบ ๆ รอจนสบโอกาสแล้วค่อยแก้แค้น สังหารอีกฝ่ายเสีย
หากไม่มีโอกาสแก้แค้น เขาก็จะอดทนต่อไปเรื่อย ๆ หากเขาไม่มีความอดทนเช่นนี้ ป่านนี้คงตายด้วยน้ำมือของอาสะใภ้ไปนานแล้ว
เมื่อนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นต้าโก่วก็เพราะอดทนไม่ไหว…
ความคิดของซือหม่าอี้แตกต่างจากเอ้อโหลวโดยสิ้นเชิง
เขาถูกนายอำเภอเซี่ยใส่ร้าย จนคนทั้งครอบครัวถูกสังหาร ท้ายที่สุดกลับเห็นว่าปัญหาอยู่ที่ราชวงศ์ต้าโจวทั้งราชวงศ์ และคิดจะเปลี่ยนแปลงราชวงศ์ทั้งหมด
ช่างเถิด ต่างคนต่างมีปณิธาน จะบังคับกันก็ไม่ได้ ขอเพียงเคารพซึ่งกันและกันก็พอ
ในจดหมายตอบซือหม่าอี้ เอ้อโหลวกล่าวเพียงว่าปีนี้เมืองซานหยางมีผลผลิตอุดมสมบูรณ์อีกปีหนึ่ง
บัดนี้เขาเป็นเจ้าที่ดินเพียงคนเดียวในเมืองซานหยาง ประชากรทั้งเมืองกว่าสองแสนคนล้วนเป็นผู้เช่าที่ดินของเขา
ในจดหมายเขาบอกซือหม่าอี้ว่า หากวันใดใช้ชีวิตต่อไปไม่ไหวจนไม่มีข้าวกิน ก็ให้มาเป็นผู้เช่าที่ดินในเมืองซานหยาง เขาจะให้เช่าที่นาผืนงามที่สุดอย่างแน่นอน
เอ้อโหลวเขียนจดหมายเสร็จ ก็ให้คนส่งไปยังสถานีม้าแล้วจัดส่งออกไป