เอ้อโหลวถูกเด็กสาวใช้ใยแมงมุมผูกไว้ตลอดเวลา พานติดตัวไปด้วยทุกแห่ง ไม่ห่างกายแม้ชั่วขณะ
ในใจเขาครุ่นคิดหาหนทางหลบหนีอยู่ตลอด
หากเป็นเมื่อก่อน เขายังหนีกลับเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษได้ ทว่าบัดนี้ถูกใยแมงมุมมัดข้อมือแน่น อีกปลายหนึ่งอยู่ในมือเด็กสาว
หากคิดจะหนีกลับไปเช่นนี้ เว้นเสียแต่จะลากเด็กสาวเข้าไปในน้ำเต้าด้วย
แต่หากเด็กสาวขัดขืนแม้เพียงนิด ญาณของเขาก็ไม่แข็งแกร่งพอจะลากนางเข้าไปได้ เผลอ ๆ ยังจะเปิดเผยการมีอยู่ของน้ำเต้าเสียเปล่า
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพื่อให้นางคลายความระแวง เขาจึงเค้นสมองสรรหาคำหวานสารพัดเท่าที่คิดออก แล้วพูดซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ
คนโสดมาทั้งชีวิตอย่างเขา ประสบการณ์ด้านนี้นับว่ายังตื้นเขินนัก
รู้แต่แรกคงเรียนรู้ให้มากกว่านี้ วิชาความรู้ย่อมไม่เป็นภาระ
โชคดีที่เขาพบคนซึ่งประสบการณ์ตื้นเขินยิ่งกว่า
แม้เด็กสาวจะอายุมากกว่าเขากว่าพันปี แต่ดูเหมือนไม่เคยข้องเกี่ยวกับคนนอกมาก่อน ช่างใสซื่อ หลอกง่ายเสียจริง
บางคำแม้แต่เอ้อโหลวเองยังรู้สึกว่าฟังดูเหลวไหล แต่พอฝืนเอ่ยออกไป คิดไม่ถึงว่าเด็กสาวกลับชอบฟัง
คำบางคำพูดซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ก็จืดชืดราวกับกินอุจจาระ ไร้ความแปลกใหม่โดยสิ้นเชิง
เด็กสาวยังคงฟังอย่างเพลิดเพลิน แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ
เอ้อโหลวเองก็จนปัญญา เพื่อเอาชีวิตรอดจึงทำได้เพียงพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถึงบัดนี้เขารู้แล้วว่าเด็กสาวชื่อไฉจูเอ๋อร์ อายุราว 1,300 ปี มีพลังบำเพ็ญขั้นแก่นทอง ยังไม่เคยแต่งงาน และคิดจะรับเขาเป็นเขย
หากเป็นหญิงสาวเผ่ามนุษย์ที่งดงามอวบอิ่มถึงเพียงนี้ ทั้งยังเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้ เขาคงยอมตามนางไปแล้ว
แต่เผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจย่อมต่างกัน ถึงอย่างไรเขาก็ยังปรับตัวกับหญิงประหลาดแปดขาไม่ได้
ทำได้เพียงประวิงเวลาไว้ก่อน แล้วหาโอกาสหลบหนี
“จูเอ๋อร์ ใจข้ามั่นคงต่อเจ้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่ข้ายังมีครอบครัว ให้ข้ากลับไปเยี่ยมพวกเขาสักครั้งได้หรือไม่?”
“มีครอบครัวย่อมดีอยู่แล้ว ข้าจะไปเชิญพี่หญิงใหญ่ ให้เชิญครอบครัวของเจ้ามาร่วมงานแต่งของเรา ดื่มสุรามงคลด้วยกัน”
คิดไม่ถึงว่าจูเอ๋อร์จะรับปากอย่างเต็มปากเต็มคำ เพียงแต่จะไปรับครอบครัวของเขามาที่นี่