นับแต่เอ้อโหลวหลบเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษ น้ำเต้าก็กลายเป็นเม็ดฝุ่น ร่วงลงไปปะปนอยู่ในดิน
สิ่งมีชีวิตทั้งหลายในรัศมีร้อยจั้ง ต่างถูกแม่ทัพหมีสังหารจนสิ้น
กระทั่งวันหนึ่ง กระต่ายป่าตัวหนึ่งซึ่งใจกล้ากว่าตัวอื่น เดินเข้ามาตั้งรกรากในพื้นที่รกร้างแห่งนี้ ขณะขุดดินทำโพรง มันเผลอทำเม็ดฝุ่นเม็ดนั้นติดตัวไปด้วย
กระต่ายตัวนี้ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ก็ถูกอินทรีทองตัวใหญ่กลืนลงท้องเสียก่อน
อินทรีทองเพิ่งกินกระต่ายเสร็จ ยังไม่ทันได้ขับถ่าย ก็เผลอตกลงไปในตาข่ายใยแมงมุมผืนใหญ่
ตาข่ายผืนนี้รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดก็ห่อหุ้มอินทรีตัวใหญ่ไว้จนมิด กลายเป็นรังไหมใยแมงมุมขนาดมหึมา ห้อยอยู่ภายในถ้ำแห่งหนึ่ง
ภายในถ้ำแห่งนี้มีรังไหมสีขาวขนาดใหญ่ห้อยอยู่เต็มไปหมด บางรังยังมีสิ่งมีชีวิตดิ้นกระสับกระส่ายอยู่ข้างใน
ขณะนั้นเอง หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามไร้ที่ติคนหนึ่งเดินออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ
นางมีใบหน้าที่ได้รูป งดงามประณีตและเย้ายวน ผิวพรรณขาวผ่อง ช่วงอกอวบอิ่ม
โดยเฉพาะเรียวขาที่ยาวงาม เป็นที่ใฝ่ฝันของบุรุษทั่วหล้า นางมีถึงแปดข้าง
ลองถามบุรุษทั่วหล้าดูเถิด ย่อมหาเหตุผลที่ไม่ชอบหญิงงามเช่นนี้ได้ยากนัก
โฉมงามไร้ผู้ใดเปรียบเช่นนาง เวลานี้กลับมีสีหน้ากลัดกลุ้มอยู่บ้าง
นางมีรูปโฉมงดงามไร้ผู้ใดเทียบ ทั้งมีชีวิตมานับพันปี แต่กลับไม่เคยลิ้มรสชาติของบุรุษแม้สักครั้ง
น่าแค้นใจนักที่บุรุษทั่วหล้าล้วนตาบอด
แม่วัวเฒ่าที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางยังแต่งออกเรือนไปแล้ว ส่วนแม่เสือสาวที่อายุน้อยกว่านาง บัดนี้ก็มีลูกหลานเต็มบ้าน
พี่สาวหลายคนที่อายุมากกว่านางเล็กน้อย อย่างน้อยก็เคยลิ้มรสชาติของบุรุษมาแล้ว
มีเพียงนางที่ยังคงโดดเดี่ยวไร้คู่ ทุกวันทำได้แค่ทอดถอนใจมองตนเองในคันฉ่อง
นางเคยออกจากถิ่นฐานของเผ่าหลายครั้ง หวังจะไปสู่โลกกว้างภายนอกและคบหาสหายให้มากขึ้น
แต่พวกปีศาจกลับกลัวนางราวกับกลัวเสือ เห็นนางเมื่อใดก็หนีแทบไม่ทัน แล้วจะเป็นสหายกันได้อย่างไร!
มีโฉมงามไร้ผู้ใดเปรียบแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครรู้จักชื่นชม ความเจ็บปวดเช่นนี้จะมีผู้ใดเข้าใจ?