จูเอ๋อร์พาเอ้อโหลวหนีออกจากถ้ำมาได้ ทว่าเดินทางไปได้เพียงร้อยกว่าลี้ จูเอ๋อร์ก็จำทางไม่ได้เสียแล้ว แม้แต่ทิศทางยังแยกไม่ออก
“ปกติเจ้าไม่ออกจากบ้านหรือ?”
เอ้อโหลวมองเทือกเขาเบื้องหน้า ทั้งสองวนเวียนอยู่แถวนี้มาสองสามวันแล้ว แต่ยังหาทางไม่พบ
“ข้าไม่เคยออกจากบ้าน หากมีธุระก็เป็นพี่หญิงใหญ่กับพี่หญิงรองที่ออกไปจัดการ”
จูเอ๋อร์กล่าวอย่างไร้เดียงสา ตลอดหนึ่งพันกว่าปีที่ผ่านมา นางแทบไม่เคยออกจากบ้าน ทั้งยังไม่เคยคบหาผู้ใด
เอ้อโหลวอยากหาคนถามทาง ทว่าบริเวณใกล้เคียงกลับไร้ผู้คน
“เจ้าคลายใยแมงมุมที่พันมือข้าเสียก่อน ข้าจะบินขึ้นไปบนฟ้าดูทิศทาง”
เอ้อโหลวดึงใยแมงมุมที่ข้อมือ พลางเสนอจูเอ๋อร์
“จริงด้วย มองจากบนฟ้าคงง่ายกว่า”
จูเอ๋อร์พลันเข้าใจ ตบหน้าผากตนเองเบา ๆ
ทันใดนั้น พลังเวทที่มีลักษณะคล้ายใยแมงมุมจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นรอบกายนาง พยุงร่างของทั้งสองให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้า ๆ
“ข้าไม่ได้ออกจากบ้านมา 300 ปี จนเกือบลืมไปแล้วว่าตนเองใช้วิชาหลบหนีเป็น”
จูเอ๋อร์กล่าวอย่างกระดากอายเล็กน้อย
ทั้งสองลอยอยู่กลางฟ้า เพียงบินตรงไปทางใดทางหนึ่ง สักวันก็ต้องออกจากเทือกเขาแห่งนี้ได้
“เอ้อโก่ว เจ้านี่ฉลาดที่สุด คิดออกได้ในพริบตาเดียว”
เอ้อโหลวดึงใยแมงมุมที่พันมือ คราวนี้หนีไม่พ้นอีกแล้ว
“จูเอ๋อร์ วิชาหลบหนีนี้เรียกว่าอะไร สอนข้าได้หรือไม่?”
ยามนี้จูเอ๋อร์พยุงเอ้อโหลวบินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าห่านขาวมากมายนัก หากใช้หนีเอาชีวิตรอดก็นับว่าไม่เลว
“วิชานี้เรียกว่าวิชาหลบหนีด้วยใยแมงมุม ข้าใช้เป็นตั้งแต่เกิด แต่ต้องบรรลุขั้นแก่นทองจึงจะเข้าใจและใช้มันได้อย่างแท้จริง”
“หากเจ้าอยากเรียน ข้าจะกลับไปถามพี่หญิงใหญ่ ดูว่ามีวิธีใดสอนเจ้าได้บ้าง”
“อ้อ เช่นนั้นก็ช่างเถิด พี่หญิงใหญ่ของเจ้าดุเกินไป ไม่อ่อนโยนน่ารักเหมือนเจ้า”
พอรู้ว่าต้องเรียนจากพี่หญิงใหญ่ เอ้อโหลวก็ละความคิดนั้นทันที