ทั่วทั้งราชสำนักต้าโจวต่างคิดว่าเมืองซานหยางเป็นขุมทรัพย์อันอุดมสมบูรณ์ ทุกคนล้วนอยากแทรกตัวเข้ามา จึงวิ่งเต้นฝากฝังกันจนสุดความสามารถเพื่อให้ได้มารับตำแหน่งขุนนางที่นี่
ขุนนางหน้าใหม่เหล่านั้นต่างใช้เส้นสายและช่องทางพิเศษ ทุ่มเงินทองไปไม่น้อย ครั้นได้เข้ารับตำแหน่งแล้วก็คิดหาทางตักตวงผลประโยชน์คืนให้คุ้มทั้งต้นทั้งดอก
พอเข้ารับตำแหน่ง พวกเขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะใช้วิธีเดิม ยื่นมือไปรีดเอาข้าวและเงินทองจากชาวนาเช่า
เอ้อโหลวเป็นชาวนาผู้ช่ำชอง ในสายเลือดส่วนลึก เขารักและทะนุถนอมพืชผลในไร่นาของตนโดยสัญชาตญาณ
เพียงเผลอเหยียบต้นกล้าในนาเสียหายสักต้น เขาก็ปวดใจไปครึ่งค่อนวัน แล้วจะยอมให้ขุนนางเหล่านั้นทำลายพืชผลของตนได้อย่างไร
เขาจัดตั้งกองลาดตระเวนกว่าสิบชุด ให้ออกตรวจตราไปทั่ว คอยจับตาขุนนางที่ถูกส่งตัวมาเหล่านั้นโดยเฉพาะ ใครยื่นมือเข้ามาก็ฟันมือนั้นทิ้ง
เมื่อรวบรวมหลักฐานได้ครบถ้วน เขาก็ส่งเรื่องขึ้นราชสำนัก ต่อให้มีคนคิดขัดขวาง เขาก็ยกกฎหมายต้าโจวขึ้นมาอ้าง ใช้ความชอบธรรมกดดัน จนอีกฝ่ายได้แต่ต้องกล้ำกลืนยอมรับต่อหน้าผู้คน
ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาประหารนายอำเภอไปแล้วหกคน รองนายอำเภอแปดคน และตูเว่ยสองคน ตามกฎหมายต้าโจว...
ส่วนตำแหน่งรองผู้ว่าการเมืองนั้น แทบจะใครมารับก็ต้องตาย
เพราะหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ จึงทำได้เพียงให้หวงเหลาไฉ ชาวบ้านบ้านนอกที่ไร้การศึกษา ไร้ฝีมือ และไร้ชื่อเสียง มารักษาการในตำแหน่งรองผู้ว่าการเมืองชั่วคราว
ภายใต้การปราบปรามอย่างเข้มงวดของเอ้อโหลว ในที่สุดเหล่านายอำเภอและขุนนางอื่น ๆ ก็ยอมสงบเสงี่ยม
พวกเขาเพิ่งตระหนักว่า การมารับตำแหน่งที่เมืองซานหยางไม่เพียงไม่มีผลประโยชน์จากราษฎรให้ตักตวง แต่ยังถูกจับตาทุกวัน ราวกับหญิงสาวที่เพิ่งออกเรือน เพียงประมาทนิดเดียวก็อาจถูกตัดหัว
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังมีเหตุผลและหลักฐาน ทุกอย่างล้วนจัดการตามกฎหมายต้าโจว
ในยุคนี้กฎหมายต้าโจวก็เป็นเพียงของประดับ ใครจะจริงจังกับมันกัน แม้แต่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงก็แทบจะลืมไปแล้ว