จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทรงแต่งตั้งหยางเถี่ยเป็นผู้ดูแลเส้นทางเสบียงในครานี้ และมีรับสั่งให้เอ้อโหลวรับผิดชอบช่วยลำเลียงเสบียงบำรุงกำลัง
ทว่ากลับไม่เห็นเมล็ดข้าวแม้แต่เม็ดเดียว ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว เมืองซานหยางไม่เพียงต้องส่งคนคุ้มกัน แต่ยังต้องจัดหาเสบียงด้วย
เอ้อโหลวคิดว่าการออกข้าวไม่ใช่ปัญหา ในเรือน้ำเต้าวิเศษของเขายังมีอีกมาก อีกทั้งทุกปียังเก็บค่าเช่าที่นาได้กองโต ตนเองกินไม่หมดอยู่แล้ว
แต่ให้เขาควักเสบียงก้อนใหญ่ไปเปล่า ๆ ย่อมอดเสียดายไม่ได้
ดังนั้นเขาจึงลงมือเขียนฎีกาด้วยตนเองอีกฉบับ ลายมือคดเคี้ยวราวกับไส้เดือน เพื่อร้องทุกข์ต่อจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงว่าตนขัดสนเพียงใด
เมืองซานหยางมีผู้คนมาก แต่ที่ดินน้อย ปราณวิญญาณเบาบาง ทรัพยากรขาดแคลนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะโอสถ ศาสตราวุธ และเกราะ…
แม้กำลังพลใต้บังคับบัญชาจะฝึกฝนมาหลายปี แต่เพราะขาดแคลนทรัพยากร ระดับการบำเพ็ญจึงต่ำ กำลังรบไม่เพียงพอ
เขาวิงวอนจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงผู้เปี่ยมพระปรีชา ทรงคุณธรรมทั้งบุ๋นและบู๊ พระเมตตาปกคลุมปวงชน ทรงพระชนมายุยืนยาวหมื่นปี ผู้สูงส่งเหนือผู้ใด
โปรดพระราชทานโอสถสร้างฐานหลายสิบเม็ดแก่เมืองซานหยางด้วยเถิด!
หลังส่งคนออกไปยื่นฎีกาแล้ว เขาก็เรียกกำลังพลใต้บังคับบัญชา 200 คน พร้อมขนยาเม็ดเดินทัพ 100 สือ และยังจัดยาเม็ดคืนสัจธรรมสำหรับรักษาบาดแผลมาอีกชุดหนึ่ง
ยาเม็ดคืนสัจธรรมเหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณมากกว่า ส่วนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานนั้นได้ผลไม่ดีนัก
ที่สำคัญ สมุนไพรวิญญาณปลูกโดยอวี่ซาน ส่วนโอสถก็หลอมขึ้นเอง หนึ่งเตาหลอมได้เจ็ดแปดเม็ด ต้นทุนต่ำยิ่ง
“พี่หยาง เตรียมการเรียบร้อยแล้ว ออกเดินทางได้!”
หยางเถี่ยเหลือบเห็นทหาร 200 คนที่อยู่ด้านหลังเอ้อโหลวเป็นครั้งแรก ดวงตาก็หรี่ลง
“น้องจางใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็ฝึกกองกำลังชั้นยอดเช่นนี้ขึ้นมาได้แล้ว”
ครานี้หยางเถี่ยมิได้กล่าวตามมารยาท
กองกำลังที่อยู่ด้านหลังเอ้อโหลว แม้ดูเผิน ๆ จะมีทั้งชายหญิง คนแก่และเด็ก ปะปนกันไม่เป็นระเบียบอยู่บ้าง
แต่ทุกคนล้วนสวมเกราะแบบเดียวกัน ดูจากคลื่นปราณวิญญาณที่แผ่ออกมาจากเกราะแล้ว คุณภาพย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน