มารเฒ่าหูสังหารทูตจากตลาดมืด ชิงหอคอยเหล็กมาไว้ในมือ ใช้เวลาเพียงไม่กี่เค่อก็หลอมมันสำเร็จ ประทับรอยญาณของตนไว้ที่แกนกลางศาสตราวิเศษ
จากนั้นเขาก็ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย พกพาไอสังหารอันมหาศาล มุ่งหน้าไปยังนครชิงโจวโดยตรง
มารเฒ่าหูวางหอคอยเหล็กไว้บนฝ่ามือ เหินเวหาด้วยพลังปราณ ยืนอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าภูเขาเล็กในเมือง
「เซี่ยหมิงหย่วน เจ้าก่อกรรมทำเข็ญมากมาย ทำเรื่องผิดฟ้าผิดศีลธรรม เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ จนฟ้าดินมิอาจยอมรับ แม้แต่ผู้บำเพ็ญนอกรีตอย่างข้าก็ยังทนดูต่อไปไม่ไหว!」
「วันนี้ข้าจะเป็นตัวแทนผู้บำเพ็ญนอกรีตทั่วหล้า เป็นตัวแทนสรรพชีวิตทั้งปวง กำจัดภัยร้ายแทนราษฎร!」
มารเฒ่าหูวางหอคอยเหล็กไว้บนฝ่ามือ ยืนตระหง่านกลางอากาศ เสียงของเขากึกก้องไปทั่วทั้งเมือง
ชาวเมืองต่างเงยหน้ามอง ในชั่วขณะนี้ ภาพลักษณ์ของมารเฒ่าหูช่างสูงส่งและสง่างามยิ่งนัก
แม้แต่ดวงตาสามเหลี่ยมเย็นชาคู่ของเขา เมื่อมองแล้วก็ยังคล้ายดวงดาวบนฟากฟ้าที่ส่องประกายเจิดจ้า
นี่เป็นครั้งแรกที่ชาวเมืองรู้สึกว่า ที่แท้ในหมู่ผู้บำเพ็ญนอกรีตก็มีคนเป็นที่รักใคร่ ทั้งยังมีผู้เปี่ยมคุณธรรมอยู่ด้วย
ภายในเรือนเล็กแห่งหนึ่งในเมือง ผู้ว่าการเซี่ยคนก่อนแห่งเมืองซานหยาง หลังพบติงเหล่ามารก็มีสติไม่สมประกอบมาโดยตลอด จึงพักรักษาตัวอยู่ที่นี่
ยามนี้ผู้ว่าการเซี่ยเงยหน้ามองฟ้า เมื่อเห็นมารเฒ่าหูผู้เกรียงไกรบนท้องนภา ดวงตาก็พลันเปล่งประกายสีแดงฉาน มุมปากเผยรอยยิ้มบางเบาที่ดูคล้ายมีคล้ายไม่มี...