“ตูม ตูม ตูม...”
“โฮก โฮก โฮก...”
เซี่ยหมิงหย่วนเรียกขวานศาสตราวิเศษออกมา ฟาดฟันลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เคยพลาดแม้แต่คราเดียว บ้างฟันถูกกรงเล็บของสัตว์ยักษ์ บ้างก็ฟันเข้าร่างของมัน
สัตว์ยักษ์กลัวถูกตีจนสมองเลอะเลือน จึงยกกรงเล็บปกป้องศีรษะไว้ ส่วนร่างกายส่วนอื่นปล่อยให้ฟันตามใจ
ก่อนหน้านี้มันไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ กระทั่งได้พบพี่น้องทึ่มทื่อผู้นั้น แล้วนำมาเปรียบเทียบกัน สัตว์ยักษ์จึงรู้สึกว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดทั่วร่างของตนคือสมอง
หากศีรษะถูกตีจนโง่งมขึ้นมา วันหน้ากลายเป็นเหมือนพี่น้องผู้นั้น คิดแล้วก็ชวนหวาดหวั่นยิ่งนัก
ทุกครั้งที่ขวานฟาดลงมา หากไม่ได้เล็งศีรษะ สัตว์ยักษ์ก็เพียงสะบัดกรงเล็บปัดป้องอย่างขอไปที
แม้ศาสตราวิเศษฟาดใส่ร่างแล้วไม่ทำให้บาดเจ็บ แต่ก็เจ็บไม่น้อย สัตว์ยักษ์ทนความเจ็บคำรามลั่น ก่อนสาวเท้าใหญ่ไล่ตามเซี่ยหมิงหย่วน
เมื่อเข้าใกล้ มันก็ตวัดกรงเล็บตบลงไปตรงๆ ไม่มีลูกเล่นใด
แต่เพียงกรงเล็บเรียบง่ายเช่นนี้ เซี่ยหมิงหย่วนก็ไม่กล้ารับตรงๆ ทำได้เพียงใช้ศาสตราวิเศษขวาง หรือไม่ก็เบี่ยงกายหนีถอยไป
“โฮก!”
เมื่อเห็นเซี่ยหมิงหย่วนกระโดดหลบไปมา สัตว์ยักษ์ก็เดือดดาลอยู่ในใจ
คนตรงหน้าผู้นี้เป็นพวกเดียวกับมังกรเจียว คิดจะเฉือนเอาไตของมันไปย่างกิน ทั้งยังไม่แบ่งให้มันด้วย
ยิ่งคิดสัตว์ยักษ์ก็ยิ่งโกรธ ถึงกับยอมให้ขวานฟันหลังหลายครั้ง ก่อนพุ่งเข้าไปประชิดเซี่ยหมิงหย่วน แล้วตบกรงเล็บใส่เอวของเขา
เซี่ยหมิงหย่วนเคยประจักษ์อานุภาพฝ่ามือของสัตว์ยักษ์มาแล้ว จึงคิดถอยหนีอีกครั้ง
ทว่าในยามนั้นเอง มารเฒ่าหูเรียกหอคอยเหล็กออกมา ซัดจากด้านหลังของเขา ขวางเส้นทางไว้