“โอ้! จวี่เหรินคนใหม่กลับมาแล้ว!”
เอ้อโหลวเห็นหวงเหลาไฉกับบุตรชายหามหมูตัวหนึ่งเดินมา จึงเอ่ยหยอกเย้า
“ชิวเยว่ ยังไม่รีบไปช่วยอีกหรือ จะปล่อยให้ใต้เท้าจวี่เหรินหามหมูได้อย่างไร!”
ชิวเยว่ได้ยินเอ้อโหลวเรียกก็รีบเดินเข้าไป รับหมูดำตัวใหญ่จากพวกเขาแล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างสบาย ๆ
“นายท่านจาง อย่าล้อข้าเลย พวกเราทำให้ท่านผิดหวังแล้ว ละทิ้งการสอบเสียแล้ว”
หวงเหลาไฉกล่าวด้วยสีหน้าขมขื่น
“ละทิ้งการสอบหรือ?”
เอ้อโหลวชะงัก เขานึกไม่ถึงว่าหวงเหลาไฉจะยอมสละโอกาสที่ได้มาอย่างยากลำบากเช่นนี้
“เฮ้อ! เรื่องเป็นเช่นนี้...”
หวงเหลาไฉเล่าเรื่องราวทั้งหมดในเมืองจวิ้นให้เอ้อโหลวฟัง
เอ้อโหลวยกมือตบหน้าผาก ตนเกือบทำให้หวงหม่านชางต้องเสียชีวิตแล้ว
ปกติเขาแทบไม่ติดต่อกับคนในวงการขุนนาง จึงไม่มีผู้ใดบอกข่าวเหล่านี้แก่เขา
ยังดีที่หวงเหลาไฉเจนโลก แม้ถึงช่วงเวลาสำคัญก็ยังรู้จักเลือกสิ่งที่ควรละทิ้งและตัดสินใจได้เด็ดขาด
“ละทิ้งไปก็ดีแล้ว รอเรื่องราวสงบลงเมื่อใด ข้าค่อยเสนอชื่อเจ้าไปสอบอีกครั้ง”
“ขอบคุณนายท่านจาง!”
หวงเหลาไฉดึงหวงหม่านชางทำท่าจะคุกเข่าคารวะ ทว่าเอ้อโหลวใช้พลังเวทประคองไว้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามเพียงใดก็ไม่อาจคุกเข่าลงได้
ความกังวลในใจของพ่อลูกที่มีต่อการละทิ้งการสอบพลันคลายลงไม่น้อย
“นายท่านจาง วันนี้พวกเรามา นอกจากจะขอบคุณท่านแล้ว
ยังอยากขายที่นาในบ้านให้ท่าน ขอเพียงท่านรับพวกเราเป็นผู้เช่าที่ดินก็พอ”
“ขอให้นายท่านจางโปรดเมตตารับไว้ด้วย!”
เอ้อโหลวมองหวงเหลาไฉที่แก่ชราลงมากแล้วตรงหน้า
“เจ้าตัดสินใจแน่แล้วหรือ?”
“อืม ตัดสินใจแล้ว!”
ระยะนี้มีเจ้าที่ดินรายย่อยจำนวนมากขายที่นาให้เอ้อโหลว แล้วไปเป็นผู้เช่าที่ดินใต้บัญชาของเขา
ไม่คิดว่าหวงเหลาไฉจะเดินมาถึงขั้นนี้เช่นกัน
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปเป็นผู้เช่าที่ดินหรอก มาเป็นพ่อบ้านให้ข้าเถิด”
เอ้อโหลวได้ฟังเรื่องเล่าต่าง ๆ ของหวงเหลาไฉมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นขวัญใจของบรรดาผู้เช่าที่ดินทั่วหมู่บ้านเส่ซี
แต่แรกเริ่ม เอ้อโหลวไม่มีผู้ใดสั่งสอนตั้งแต่เล็ก ทำได้เพียงเลี้ยงหมูผ่าฟืน เรื่องประพฤติตนและจัดการงานต่าง ๆ ก็ได้แต่เลียนแบบหวงเหลาไฉ