การตัดสินใจสละสิทธิ์เข้าสอบของหวงเหลาไฉในครั้งนี้ ทำให้เขากระวนกระวายใจอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าการตัดสินใจนี้ถูกหรือผิดกันแน่
พวกเขายังไม่ได้ออกจากเมืองหลวงของแคว้นทันที แต่ตั้งใจรอดูผลประกาศรายชื่อ
คืนก่อนวันประกาศผล มีมือปราบจากที่ว่าการแคว้นคนหนึ่งมาหาพวกเขาที่โรงเตี๊ยม
“ใช่หวงหม่านชางหรือไม่?”
มือปราบเหลือบตามองหวงเหลาไฉที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กับหวงหม่านชางซึ่งนอนป่วยอยู่บนเตียง
“ใช่ขอรับ ใช่ขอรับ...”
หวงเหลาไฉรีบก้มตัวลง ประดับรอยยิ้มประจบสอพลอ
“ไม่ทราบว่าท่านมือปราบมีธุระอันใดหรือ?”
มือปราบผู้นั้นกลับไม่รีบเอ่ยวาจา เขาเหลือบตามองขึ้น พลางเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่บนใบหน้า
“บัดซบ เดินทางมาตลอดทาง ร้อนแทบตาย!”
หวงเหลาไฉเข้าใจความหมายทันที รีบควักขวดยาเม็ดบำรุงรากฐานออกจากอก แล้วประคองส่งให้มือปราบด้วยสองมือ
“ท่านมือปราบเหน็ดเหนื่อยแล้ว นี่เป็นถั่วหวานขวดเล็ก ๆ ให้ท่านดับร้อนขอรับ”
มือปราบรับขวดไป เปิดดูต่อหน้า เมื่อพอใจแล้วจึงเก็บใส่อก
“นายท่านของข้าอยากถามว่า ตำแหน่งบู๊จวี่เหรินอันดับที่ 17 พวกเจ้ายังต้องการอยู่หรือไม่?”
แม้หวงเหลาไฉจะพบเห็นโลกมามาก พอได้ยินคำถามนี้ก็ยังชะงักงัน
หวงหม่านชางสละสิทธิ์เข้าสอบไปแล้ว หรือยังมีหวังอยู่อีก?
“สภาพพวกเราเช่นนี้ ยังจะได้ตำแหน่งบู๊จวี่เหรินหรือ?”
“อืม แม้จะพ่ายแพ้แล้วสละสิทธิ์ระหว่างประลอง แต่หากได้คะแนนเต็มในการสอบตำราพิชัยสงคราม ก็ไม่มีปัญหา”
ความหมายแฝงของมือปราบชัดเจนอยู่แล้ว การสอบตำราพิชัยสงครามเป็นการสอบข้อเขียน ย่อมมีช่องทางให้จัดการได้ไม่น้อย
แต่เรื่องนี้ยากอยู่บ้าง จำต้องเพิ่มเงิน
“ขอบคุณในความปรารถนาดีของนายท่าน หวงหม่านชางกระดูกหัก คงลงจากเตียงในระยะเวลาอันสั้นไม่ได้ เกรงว่าจะทำให้ราชการล่าช้า รอหายดีแล้วค่อยกลับมาสอบใหม่เถิด”
ในเมื่อหวงเหลาไฉสละสิทธิ์ไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินซื้อโอกาสกลับคืนมาอีก
“ได้!”
มือปราบได้ยินดังนั้นก็ไม่แม้แต่จะมองหวงเหลาไฉอีก หันหลังเดินจากไปทันที
เมื่อเห็นมือปราบจากไปแล้ว หวงหม่านชางก็พลิกตัวลุกพรวดขึ้นจากเตียง