หนิวต้าลี่เป็นชาวนาเช่าที่ดินสืบทอดกันมาหลายชั่วคน รูปร่างหน้าตาของเขาช่างไม่สมกับชื่อ หลังค่อมงองุ้ม ดูราวกับกุ้งตัวหนึ่ง ทั้งเนื้อทั้งตัวมีกลิ่นอับจนคนยากจน
นับว่าเขาโชคดีอยู่บ้าง หลายปีก่อนออกไปข้างนอกแล้วเก็บหญิงวิกลจริตคนหนึ่งกลับมา พากลับบ้าน อาบน้ำให้นางลวก ๆ แล้วเก็บไว้ให้นอนอุ่นเตียงและให้กำเนิดลูก
ใครจะคิดว่าหญิงวิกลจริตคนนี้กลับคลอดลูกเก่งนัก คลอดติดต่อกันถึงห้าคน แต่เลี้ยงรอดมาได้สามคน
ในที่สุดตระกูลหนิวก็มีผู้สืบทอด ทําเอาพวกชายโสดในหมู่บ้านพากันอิจฉาจนตาร้อน
แต่ปากท้องในบ้านมีถึงห้าปาก ที่นาเช่าต้องส่งค่าเช่าถึงเจ็ดส่วน ทางการยังเก็บภาษีรายหัว ช่วงสองปีมานี้เกิดศึกสงคราม ยังเร่งรัดเสบียงทหารอีก
เมื่อแทบจะอยู่ต่อไม่ไหว หนิวต้าลี่จึงพาภรรยากับลูก ๆ เก็บข้าวของที่มีอยู่น้อยนิด แล้วหนีออกจากถิ่นกำเนิด
เขาได้ยินมานานแล้วว่าทางใต้มีอำเภออันชาง ที่นั่นมีติงชิงเทียนผู้รักราษฎรดุจบุตร
แทนที่จะรอความตายในถิ่นเดิม สู้ไปแสวงหาหนทางรอดที่อำเภออันชางยังดีกว่า
แต่ราชวงศ์ต้าโจวห้ามราษฎรโยกย้ายอย่างเข้มงวด หากจะเดินทางไกลต้องมีใบผ่านทาง
หากไม่มีใบผ่านทาง ทางการจะจับตัวไปในฐานะผู้พลัดถิ่น
ต้องใช้เงินไถ่ตัว หากไม่มีเงินก็จะถูกทุบตีอย่างหนัก แล้วโยนเข้าไปทำงานในเหมืองที่มืดมิดไร้แสงตะวัน
หนิวต้าลี่จะหาใบผ่านทางมาจากไหนได้ ระหว่างทางเขาจึงหลบเลี่ยงทหารทางการด้วยการปีนข้ามภูเขา ไม่กล้าเดินบนถนนใหญ่แม้แต่ครั้งเดียว
ระหว่างทางพวกเขาพบสัตว์ร้ายดุร้ายหลายครั้ง ยังดีที่เมื่อเทียบกับมือปราบของทางการแล้ว สัตว์ร้ายเหล่านั้นกลับดูเป็นมิตรน่าคบหากว่ามาก
สัตว์ร้ายเพียงกินอิ่มก็ไม่ค่อยทำร้ายคน ขอเพียงอย่าไปยั่วโมโหมันก็พอ
ในที่สุดพวกเขาก็พาครอบครัวมาถึงอำเภออันชาง และพบว่าที่นี่เป็นดินแดนสุขาวดีของมนุษย์ดังคำเล่าลือจริง ๆ
ข้าราชการและมือปราบที่นี่ล้วนเป็นมิตรอย่างยิ่ง
พวกเขาพบข้าราชการหลายครั้ง แต่กลับไม่ถูกด่าทอหรือทุบตี ทั้งยังไม่ถูกจับในฐานะผู้พลัดถิ่น
ความสุขผุดขึ้นในใจหนิวต้าลี่ ชีวิตพลันมองเห็นความหวังอีกครั้ง
หนิวต้าลี่ตั้งกระท่อมมุงจากไว้นอกหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เพื่อใช้เป็นที่พักพิงชั่วคราว