เมื่อเอ้อโหลวกลับมา ก็เห็นอวี่ซานหน้าบวมช้ำ กำลังถูกฝูงห่านรุมจิกตี
“นายท่าน ช่วยข้าด้วย!”
พออวี่ซานเห็นนายท่านกลับมา ก็รีบร้องขอความช่วยเหลือ
แต่ในยามร้อนใจ เขาก็ทำได้เพียงคว้าใครก็ได้ไว้ก่อน
เอ้อโหลวมองสภาพอเนจอนาถของอวี่ซานที่หน้าบวมช้ำ แล้วหันไปมองสมุนไพรวิญญาณบนภูเขา ก่อนจะพบว่าหายไปอีก 3 ต้น
ในหัวของเขาพลันนึกภาพขึ้นมาเองว่า อวี่ซานขโมยสมุนไพรวิญญาณแล้วคิดหนี แต่ถูกห่านจับได้ จึงโดนรุมซ้อมอีกยก
หึ!
สั่งสอนเท่าไรก็ไม่จำ ย่อมสมควรได้รับผลเช่นนี้!
เอ้อโหลวแทรกเข้าไป แล้วเตะอวี่ซานไป 2 ที
เขาถึงกับคิดว่า หากอวี่ซานเอาแต่คิดหนีทุกวัน จะฆ่าทิ้งเสียดีหรือไม่
แต่เมื่อมองไร่นาบนภูเขาที่มีอยู่มากมายและต้องเพาะปลูก เขาก็คิดทบทวนแล้วข่มใจไว้
จะโกรธจนไม่เพาะปลูกไร่นาไปด้วยได้อย่างไร
คงต้องเพิ่มการอบรมสั่งสอนเสียหน่อย ปกติพูดคุยทำความเข้าใจกันให้มาก ช่วยให้เขาสำนึกถึงความผิดของตน แล้วปรับปรุงตัวเสียใหม่ เป็นนกที่ดีอีกครั้ง
หลังฝูงห่านรุมซ้อมอวี่ซานเสร็จ เอ้อโหลวก็เริ่มพร่ำสั่งสอนเขาอย่างหวังดี
“นายท่าน สมุนไพรวิญญาณไม่ใช่ข้าที่ขโมย ข้าเป็นบ่าวผู้ภักดีต่อนายท่านที่สุด ไม่เคยคิดหนีเลยสักครั้ง”
“แค่วันใดไม่ได้เห็นนายท่าน ข้าก็กินไม่ลง นอนไม่หลับ ข้าขาดนายท่านไม่ได้มานานแล้ว”
“ต่อให้นายท่านจะตี จะด่า จะฆ่า หรือทรมานข้า ข้าก็ไม่มีวันหนี”
อวี่ซานยังคงพยายามแก้ตัวให้ตนเอง
เฮ้อ! นกผู้นี้คงสั่งสอนไม่ไหวแล้ว!
“หลักฐานมัดตัวถึงเพียงนี้ เจ้ายังปากแข็งไปจะมีประโยชน์อันใด”
“สู้ยอมรับผิดอย่างกล้าหาญเสียเถิด ข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ ต่อไปเราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน”
เอ้อโหลวเกลี้ยกล่อมอวี่ซานที่หน้าบวมช้ำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“นายท่าน คราวนี้ไม่เหมือนกันจริง ๆ ไม่ใช่ข้า”
อวี่ซานเบิกตากลมโตสีดำขลับ คับแค้นใจอย่างยิ่ง
ตั้งแต่อวี่ซานมาอาศัยอยู่บนภูเขาปากอสรพิษ ดวงตาคู่นั้นของเขาก็ยิ่งดำขลับขึ้นทุกวัน
เพราะดวงตาของเขามีน้ำตาคลออยู่บ่อยครั้ง จึงชุ่มชื้นเป็นพิเศษ
“เห็นอยู่ว่าถูกฝูงห่านจับได้คาหนังคาเขา ยังไม่ยอมรับอีก บนภูเขานี้นอกจากเจ้าแล้วยังมีใครอีก”