เอ้อโหลวกลับมายังหุบเขาจินหยางในฐานะแม่ทัพหวัง พำนักอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง แต่ละวันเดินเตร่ไปทั่วเพื่อหาโอกาสก่อเรื่อง
วันหนึ่ง ขณะเดินเล่นอยู่ด้านนอก เขาเห็นชาวนาเฒ่าคนหนึ่งนั่งร่ำไห้อยู่ริมทาง
เขาเดินเข้าไปไต่ถามด้วยความสงสัย จึงได้รู้ว่าดินแดนของผู้บำเพ็ญปีศาจที่อยู่ติดกันเลี้ยงวัววิญญาณตาเขียวไว้มากมาย
วัววิญญาณตาเขียวตัวหนึ่งข้ามเขตแดนมา กินพืชผลในนาแห่งนี้จนหมดสิ้น
จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร! เมื่อรับราชการ ย่อมมีหน้าที่คุ้มครองความสงบสุขของพื้นที่ จะปล่อยให้สัตว์วิญญาณของผู้บำเพ็ญปีศาจทำลายพืชผลได้อย่างไร
เขากลับไปยังหุบเขาจินหยางทันที นำทหารหลายร้อยนายบุกเข้าไปในดินแดนของผู้บำเพ็ญปีศาจ
หลังผู้บำเพ็ญปีศาจยึดครองพื้นที่ของสองเมืองได้แล้ว ก็อพยพชนเผ่าบางส่วนมาตั้งถิ่นฐานที่นี่
ไม่ไกลจากหุบเขาจินหยางของเขา มีชนเผ่าผู้บำเพ็ญปีศาจเผ่าหนึ่ง ซึ่งเชี่ยวชาญการเลี้ยงวัววิญญาณตาเขียว
เอ้อโหลวนำผู้ใต้บังคับบัญชากลุ่มหนึ่งบุกเข้าเขตของชนเผ่านั้นราวกับหมาป่าพยัคฆ์
เดิมทีบริเวณนี้ล้วนเป็นไร่นา บัดนี้ผู้บำเพ็ญปีศาจกลับปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์จนเต็มพื้นที่
วัววิญญาณตาเขียวสิบกว่าตัว ซึ่งดูตัวใหญ่ราวกับบ้านหลังเล็ก กำลังกินหญ้าอย่างเอ้อระเหย
วัววิญญาณชนิดนี้ใช้ไถนาได้ ทั้งยังลากเกวียนและบรรทุกสิ่งของได้
เนื้อของพวกมันก็กินได้เช่นกัน ทั้งยังมีพลังวิญญาณอยู่บ้าง คนธรรมดากินแล้วร่างกายแข็งแรง ผู้บำเพ็ญเซียนกินแล้วพลังบำเพ็ญเพิ่มพูน
“ผู้บำเพ็ญปีศาจกล้าปล่อยให้วัววิญญาณทำลายพืชผลของข้า ปล้นมาให้หมด!”
เมื่อเอ้อโหลวตะโกนลั่น เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาก็กรูกันเข้าไปในชนเผ่าราวกับหมาป่าพยัคฆ์