หลังจากเอ้อโหลวออกจากหุบเขาจินหยาง ก็เปลี่ยนร่างเป็นผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทอง แล้วบุกเข้าไปในเมืองเล็กแห่งหนึ่ง
หลายปีมานี้เขาคอยสืบข่าว จึงคุ้นเคยกับกิจการของตระกูลเซี่ยในแต่ละพื้นที่เป็นอย่างดี
เจ้าเมืองของเมืองเล็กตรงหน้าเป็นคนของตระกูลเซี่ย รอบเมืองยังมีทรัพย์สินของตระกูลเซี่ยอยู่อีกมากมาย
เอ้อโหลวในร่างผู้บำเพ็ญปีศาจบุกเข้าไปในที่ว่าการเมือง ก่อนจะซ้อมขุนนางเมืองจนยับเยิน แล้วกวาดทรัพย์สินภายในที่ว่าการไปจนหมดเกลี้ยง
จากนั้นเขาก็บุกเข้าไปในแปลงวิญญาณของตระกูลเซี่ย ถอนสมุนไพรวิญญาณทุกชนิดที่เพาะเลี้ยงอย่างทะนุถนอมในแปลงจนสิ้น
ก่อความวุ่นวายที่นี่เสร็จ เขาก็ไม่หยุดพัก มุ่งหน้าไปยังอีกเมืองหนึ่งที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นเขตของตระกูลเซี่ยเช่นกัน
เมืองลั่วซียังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ราวกับเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
เขาอยากรู้นักว่าตระกูลเซี่ยจะอดทนได้มากเพียงใด
ต่อเนื่องกันหลายวัน ทุกวันเขาจะไปก่อเรื่องในสถานที่แห่งหนึ่ง
อย่างไรเสียก็เป็นของตระกูลเซี่ย ไม่แย่งก็เสียเปล่า
ทว่าตระกูลเซี่ยกลับยังคงนิ่งเฉย ปล่อยให้เอ้อโหลวก่อเรื่องตามอำเภอใจ
ความจริงมีคนรายงานเรื่องนี้ไปถึงเมืองลั่วซีตั้งนานแล้ว ทั้งยังไปหาผู้ว่าการเมืองร้องทุกข์
“ใต้เท้า ผู้บำเพ็ญปีศาจผู้นั้นเกินไปแล้ว!”
“มันปล้นที่ว่าการเมืองของข้าจนเกลี้ยง!”
“เมืองรอบข้างอีกหลายแห่งก็ถูกมันปล้น คลังเก็บเงินไม่เหลือแม้แต่เหรียญเดียว กระทั่งต้นกล้าในแปลงวิญญาณที่ยังไม่โตเต็มที่ก็ถูกถอนออกไปหมด!”
เมื่อผู้ว่าการเมืองจากตระกูลเซี่ยได้ฟัง กลับยังคงสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
“ช่วงก่อนผู้บำเพ็ญปีศาจถูกทำให้ขุ่นเคืองอยู่บ้าง บัดนี้อยากระบายโทสะ ก็ปล่อยให้พวกเขาระบายเสีย”
“รอให้พวกเขาคลายโทสะแล้ว ข้าค่อยไปเจรจากับพวกเขาให้ดี ยึดสันติเป็นสำคัญ ไม่จำเป็นต้องก่อศึก เพื่อมิให้ผู้คนต้องล้มตาย สูญเสียมากกว่าที่ได้”