ในช่วงเวลาต่อมา ผู้บำเพ็ญปีศาจบุกโจมตีเมืองซานหยางอีกหลายครั้ง
แม้ไม่อาจสร้างผลงานใดได้ ทว่าทุกคนต่างถอยกลับมาได้อย่างปลอดภัย แม้แต่ผู้บาดเจ็บก็มีเพียงน้อยนิด
ขอเพียงรู้สึกถึงอันตรายแม้เพียงน้อยนิดระหว่างต่อสู้ ก็จะถอยไปด้านหลังทันที แล้วผลักสหายร่วมทีมให้ออกไปยืนรับหน้าแทน
สหายร่วมทีมเองก็ไม่โง่ เมื่อเจ้าเห็นท่าไม่ดีถอย ข้าก็ถอยไปอยู่ข้างหลังเจ้าเช่นกัน
ฝ่ายมนุษย์แห่งเมืองซานหยางจึงเห็นภาพอันแปลกประหลาด
ก่อนเริ่มการต่อสู้ทุกครั้ง ผู้บำเพ็ญปีศาจดูฮึกเหิมเอิกเกริก เปี่ยมด้วยพลังดุจรุ้งพาดฟ้า ส่งเสียงคำรามกึกก้อง
ดูแล้วชวนให้หวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย
ทว่าทันทีที่ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน มีคนตายไปเพียงไม่กี่คน
ผู้บำเพ็ญปีศาจเหล่านั้นก็เริ่มหดหัวถอยร่นไปทีละคน ใช้สหายร่วมทีมบังอยู่เบื้องหน้า
พวกเขาไม่เข้าใจว่าผู้บำเพ็ญปีศาจใช้วิธีต่อสู้เช่นนี้ไปเพื่ออันใด ถึงกับสงสัยว่าผู้บำเพ็ญปีศาจกำลังวางแผนร้ายหรือไม่
การต่อสู้แต่ละครั้งจึงเริ่มต้นอย่างดุดัน แต่จบลงอย่างจืดจาง ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ได้รับชัยชนะอันใด
「ทุกคนจงระวัง อย่าได้ประมาทแม้แต่น้อย!」
แม่ทัพเฉินยืนอยู่บนยอดเขา ตะโกนสั่งเสียงดังเพื่อป้องกันไม่ให้เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาประมาทศัตรู
「ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ว่า เริ่มแรกฮึกเหิม คราที่สองแผ่วลง คราที่สามย่อมหมดสิ้น」
「ผู้บำเพ็ญปีศาจต้องมีแผนร้ายแน่ จงใจทำให้พวกเจ้าประมาท แล้วค่อยจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว!」