บทที่ 136 ของแทนใจ
“ป้ายนี้คืออะไร มีประโยชน์อันใดหรือ?”
เอ้อโหลวมองลวดลายที่ประทับลงบนกระดาษ เพียงแวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นป้ายไม้ที่เกี่ยวข้องกับสวี่เฟิง
“เป็นป้ายไม้ชิ้นหนึ่ง แม้จะผ่านกาลเวลามาพอสมควร แต่ก็เป็นเพียงของแทนใจเท่านั้น
สำหรับสำนักเต๋าเสวียนแล้ว มันมีความหมายเชิงสัญลักษณ์อย่างยิ่ง ทว่ากับคนนอกกลับไร้ประโยชน์”
จิ่วซิงเต้าหยินอธิบายอย่างไม่ใส่ใจนัก
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นของแทนใจของสำนักนี่เอง!”
“น่าเสียดายที่ข้าไม่เคยเห็น หากวันใดเก็บได้ ข้าจะคืนให้พวกท่านแน่นอน”
เอ้อโหลวส่ายหน้าอย่างเสียดาย แสดงว่าไม่เคยพบเห็นมาก่อน
หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน ต่อให้พูดโกหกสักคำ เขาก็คงประหม่าแก้มแดง ทั้งยังต้องคิดอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเอ่ยออกมาได้
แต่ยามนี้ หลังจากอ่านหนังสือมามากมาย การโกหกของเขากลับคล่องปากนัก บัณฑิตอ่านตำราปราชญ์มาไม่ได้สูญเปล่า
เขาคาดเดาว่าหลายวันก่อน สำนักเต๋าเสวียนให้ชิงเฟิงจื่อมาเชิญเขา คงเป็นเพราะป้ายไม้ชิ้นนี้เช่นกัน
เมื่อเชิญไม่สำเร็จ บัดนี้ก็หันมาเจรจาซื้อขาย ป้ายไม้ชิ้นนี้คงไม่ธรรมดา
คงมิใช่เพียงของแทนใจที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดความจริง เขาก็ย่อมไม่พูดความจริงเช่นกัน
“ครั้งนี้ข้ามาด้วยความจริงใจ หากสหายจางเก็บมันได้ พวกเรายินดีแลกเปลี่ยนด้วยสมบัติล้ำค่า”
“สำนักของเรายินดีนำเคล็ดวิชาที่บำเพ็ญจนถึงขั้นแก่นทองได้มาแลกกับป้ายไม้ชิ้นนี้ เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
ขณะพูด จิ่วซิงเต้าหยินจ้องเอ้อโหลวเขม็ง
เอ้อโหลวยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ผนังด้านหลังของบ้านหลังนี้ติดกับภูเขาปากอสรพิษ
มีฉางหลิงเอ๋อร์จับตาอยู่ข้างกาย หากเขาตกอยู่ในอันตราย เพียงอสรพิษยักษ์อ้าปากก็ยื่นเข้ามาได้แล้ว
“ย่อมเป็นเรื่องดี แต่น่าเสียดาย ของแทนใจสำคัญของสำนักท่านเช่นนี้ จะตกมาอยู่ในมือข้าได้อย่างไร”
“เฮ้อ! ข้าจะเล่าความจริงกับเจ้าแล้วกัน”
เมื่อเห็นว่าเอ้อโหลวยังไม่ยอมรับ จิ่วซิงเต้าหยินก็ถอนหายใจแล้วกล่าว