เอ้อโหลวถือป้ายไม้แผ่นนั้นไว้ในมือ พลิกพิจารณาอยู่นานก็ยังดูไม่ออกว่ามีสิ่งใดพิเศษ
เนื้อไม้น่าจะเป็นไม้ปราณชนิดหนึ่ง เมื่อถือไว้ในมือก็เบาหวิว แต่กลับเหนียวทนทานยิ่ง แม้ใช้กระบี่เหินฟันก็ไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ศาสตราวุธกระบี่เหินของผู้บำเพ็ญลัทธินอกรีตยังถูกงูกลืนย่อยไปแล้ว ทว่าป้ายไม้แผ่นนี้กลับยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน
“เรื่องนี้ผ่านมาตั้งหมื่นปีแล้ว เจ้ามั่นใจหรือว่าเกี่ยวข้องกับสวี่เฟิง?”
เอ้อโหลวสัมผัสได้เพียงปราณวิญญาณเล็กน้อยจากป้ายไม้ แต่ไม่พบกลิ่นอายอื่นใด
“ข้ามั่นใจ เป็นกลิ่นอายของสวี่เฟิงอย่างแน่นอน”
“ข้าจำกลิ่นอายของเขาได้ ไม่มีวันลืม”
ฉางหลิงเอ๋อร์กล่าวอย่างหนักแน่น
“เอาเถิด ต่อให้เป็นของสวี่เฟิงแล้วจะมีประโยชน์อันใด? ผ่านมาตั้งหมื่นกว่าปี เขาคงตายไปนานแล้ว”
เอ้อโหลวนึกถึงคำที่จี้ชางเคยพูดไว้ว่า เมื่อก่อนมีคนผู้หนึ่งชื่อสวี่เฟิง กล้าบังคับให้ราชวงศ์เขียนหนังสือค้างหนี้ให้ ภายหลังคนผู้นั้นก็ตายอย่างอนาถ
ไม่รู้ว่าเป็นคนเดียวกันหรือไม่
ต่อให้ไม่ใช่คนเดียวกัน ผ่านมาตั้งหมื่นกว่าปีก็คงตายไปแล้วเช่นกัน
ถึงยามนี้จะสืบสาว ก็ไร้ความหมาย
เสียงของฉางหลิงเอ๋อร์เงียบงันไปนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าช่วยข้าตามหาที่อยู่ของเขาได้หรือไม่?”
“อย่างไร เจ้าคิดจะเฆี่ยนศพ หรือจะนำกระดูกของฉางหลิงเอ๋อร์ไปฝังร่วมกับสวี่เฟิง?”
ในความคิดของเอ้อโหลว ต่อให้ตามหาที่อยู่ของสวี่เฟิงพบในยามนี้ ก็ทำได้เพียงสองเรื่องนี้เท่านั้น
ฉางหลิงเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า
“ทำทั้งสองอย่าง เริ่มจากเฆี่ยนศพ ตีกระดูกของเขาให้ป่นเป็นผุยผง แล้วค่อยนำไปฝังร่วมกับกระดูกของฉางหลิงเอ๋อร์”
“ได้ หากข้าพบโอกาส จะช่วยสืบข่าวให้เจ้า”
“จริงสิ ในเมื่อความสามารถของสวี่เฟิงล้วนเป็นฉางหลิงเอ๋อร์ที่สั่งสอน เจ้าเห็นลวดลายอักขระบนป้ายไม้นี่แล้วรู้จักหรือไม่?”
ช่วงนี้เอ้อโหลวพบว่า แม้ฉางหลิงเอ๋อร์จะดูทึ่มอยู่บ้าง แต่นางได้รับความทรงจำบางส่วนของฉางหลิงเอ๋อร์ในอดีตมา นับเป็นคลังสมบัติโบราณที่มีความรู้มากมาย
“ข้าดูลวดลายอักขระบนป้ายไม้แล้ว บางทีอาจเป็นป้ายผ่านของค่ายกลแห่งหนึ่ง หรือไม่ก็เป็นกุญแจของค่ายกลทำนองนั้น”