เมืองหลวง พระราชวัง ปีหลงซิงที่ 131
“ขอถวายคำนับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิง ผู้ทรงพระปรีชาสามารถปราดเปรื่อง ทรงปกครองแผ่นดินด้วยบุ๋นและบู๊ พระบารมีแผ่ไพศาลทั่วหล้า ทรงพระชนมายุยืนยาวหมื่นปี สูงส่งเหนือผู้ใด!”
“ขอพระองค์ทรงพระเกษมสำราญ มีพระชนมายุยืนยาวเสมอฟ้าดิน!”
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรสีทองอร่าม
หลังเหล่าขุนนางในท้องพระโรงถวายคำนับ เสียงถวายพระพรดังกึกก้องสะท้อนไปมาระหว่างคานและเสาของท้องพระโรง เนิ่นนานมิรู้จบ
“ฝ่าบาททรงพระบารมีปกคลุมทั่วหล้า กบฏชาวบ้านแคว้นชิงสงบลงแล้ว บัดนี้ใต้หล้าสงบสุข!”
นับจากปราบกบฏแคว้นชิงจนถึงวันนี้ เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีแล้ว แต่เรื่องเก็บกวาดผลพวงยังมีอีกมากที่ยังไม่เสร็จสิ้น
โดยเฉพาะชาวบ้านที่เป็นแกนนำก่อกบฏ ยังมิได้ลงโทษให้หมดสิ้น
ก่อนหน้านี้เพิ่งปราบกบฏลงได้ เกรงว่าจะก่อให้เกิดความไม่สงบขึ้นอีก จึงเน้นปลอบประโลม ให้กองกบฏกลับบ้านไปทำนาอย่างสงบ
บัดนี้ปราบกบฏมาได้หนึ่งปีแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ตั้งหลักได้มั่นคง
ถึงคราวคิดบัญชีย้อนหลัง ต้องลากตัวชาวบ้านเหล่านั้นออกมาฆ่าทีละคน
“ยังมีขุนนางผู้มีความชอบอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังมิได้พิจารณาความดีความชอบและพระราชทานรางวัล ขอฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
ขุนนางชราผู้หนึ่งยื่นฎีกาขึ้นมา บนนั้นเต็มไปด้วยรายชื่อเบียดแน่น อย่างน้อยก็มีหลายร้อยคน
ในหมู่คนเหล่านี้ บ้างเกณฑ์เสบียงให้แนวหน้า บ้างออกรบสังหารกองกบฏ บ้างวางเพลิงเผาบ้านเรือนของกองกบฏ...
สรุปแล้วล้วนมีความชอบ
ในเวลานั้น ขุนนางผมขาวหนวดขาวผู้หนึ่งก้าวออกมา ที่แท้คืออาจารย์ของจี้ชาง เขาจ้องขุนนางชราผู้นั้นด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
“พอเสียทีเถิด ยังจะทยอยกันออกมาขอรับความดีความชอบและรางวัลไม่หยุดหย่อนอีก”
“ต้นตอที่ทำให้แคว้นชิงก่อกบฏ พวกท่านไม่รู้แก่ใจเลยหรือ ยังมีหน้ามารับความดีความชอบอยู่ที่นี่อีก!”