หลังถูกห่านตัวใหญ่ปั่นป่วนอยู่หลายวัน กองทัพก็เหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ากันถ้วนหน้า
ยามนี้ห่านตัวใหญ่ส่งเสียงร้องกลางดึก ผู้คนมากมายไม่ใส่ใจอีกต่อไป ต่างพากันหลับใหลต่อ
แม้หยางเถี่ยจะเร่งเร้าและเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนเหล่านั้นก็ยังเฉื่อยชา
คนของเอ้อโหลวยังพอรับมือได้ ล้วนเป็นผู้ที่เขาฝึกฝนมากับมือ จึงควบคุมได้อยู่หมัด
สำหรับพวกที่ไม่เชื่อฟัง เอ้อโหลวรู้ดีตามตำราพิชัยสงครามว่า หากจับคนตัวอย่างออกมาสักสองสามคนแล้วตัดหัวเสียในยามนี้ ปัญหาก็จะคลี่คลายโดยง่าย
แต่คนเหล่านั้นไม่ใช่ทหารของตน เขาจึงไม่มีสิทธิ์ลงโทษ ทำได้เพียงดูแลเรื่องของตนเท่านั้น
“ก้าบ...”
เสียงห่านร้องกังวานขึ้นอีกครั้ง เอ้อโหลวผุดลุกขึ้นทันที กระบี่หนักขนาดใหญ่ดุจบานประตูอยู่ในมือ พลังปราณกระบี่ฟันออกไปวูบหนึ่ง
“อ๊าก...”
กระบี่ของเขาฟันก้อนหินใหญ่พร้อมกับคนที่ซ่อนอยู่หลังหินขาดเป็นสองท่อน
แทบจะในเวลาเดียวกัน บุรุษชุดดำสวมผ้าคลุมกว่าสิบคนก็ปรากฏกายจากความมืด เรียกกระบี่เหินออกมา ฟันเข้าหาค่ายพักแรม
“อ๊ากกก...”
“อ๊ากกก...”
ผู้คนกลุ่มใหญ่ที่เมื่อครู่ยังสะลึมสะลืออยู่ในห้วงนิทรา ยังไม่ทันตื่นเต็มตา ก็พบว่าศีรษะของตนหลุดจากบ่าแล้ว
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า เหล่าทหารที่ถูกปลุกให้ตื่นไร้ใจจะสู้ คิดแต่จะหนีเอาชีวิตรอด
ระหว่างที่แตกตื่นหลบหนี ยังมีคนถูกกระบี่เหินสังหารอีกหลายคน ยิ่งทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนต้องหนีตายสุดชีวิต
ผู้มาเยือนสิบกว่าคนนี้ล้วนมีพลังบำเพ็ญขั้นสร้างรากฐาน พวกเขาพุ่งออกมาจากความมืดดุจพยัคฆ์ลงฝูงแกะ ไม่มีผู้ใดต้านทานได้
ทหารชั้นผู้น้อยขั้นฝึกลมปราณจะเป็นคู่มือของพวกเขาได้อย่างไร
ทหารสองร้อยคนใต้บังคับบัญชาของเอ้อโหลวตั้งค่ายกลขึ้น ต่อหน้าคนเหล่านี้ก็ทำได้เพียงรักษาชีวิตตนเอง