บนถนนหลวงสายหนึ่ง ชิวเยว่กำลังนำคนหลายคนเฝ้าสกัดทางแยกที่มุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ
บนถนนหลวงมีผู้คนมารวมตัวกันเกือบพันคน ต่างเบียดเสียดกันอยู่เต็มถนน ส่งเสียงเอะอะโวยวายและด่าทอกันไม่หยุด
พวกเขาล้วนมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอเพื่อรับข้าวสาร บัดนี้มีคนขวางทางไปตัวอำเภอ ก็เท่ากับขวางหนทางทำมาหากินของพวกเขา
ขวางทางทำมาหากินของผู้อื่น ก็ไม่ต่างจากฆ่าบิดามารดา แค้นนี้ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าดิน!
“นางหน้าบากที่อยู่ข้างหน้า รีบหลีกทางไปเสีย!”
“ระวังจะได้แผลเป็นเพิ่มอีกแผล!”
ชาวบ้านเหล่านี้อาศัยว่ามีคนมาก จึงยิ่งกำเริบเสิบสาน พากันหลบอยู่ในฝูงชนแล้วด่าทออย่างหยาบคาย
“พี่น้องทั้งหลาย อย่าไปตัวอำเภอ นี่เป็นกับดัก”
“อาจถึงแก่ชีวิตได้!”
“ไม่มีขนมตกลงมาจากฟ้า พวกท่านกลับไปเสียเถิด!”
ชิวเยว่ขวางทางอยู่ พลางพยายามเกลี้ยกล่อมพวกเขาไม่หยุด พูดมานานจนคอแห้งผาก เสียงแหบพร่าไปหมด
แต่ความหวังดีของนางกลับไม่มีผู้ใดเห็นค่า ทั้งยังถูกด่าทอเป็นชุด
“ไปตัวอำเภอจะมีหลุมพรางอะไรได้!”
“อย่างมากก็เสียเที่ยวเปล่า!”
“ข้าว่านางอยากขวางพวกเรา จะได้ฮุบผลประโยชน์ที่ติงชิงเทียนแจกให้คนเดียว!”
“สตรีพวกนี้ไม่มีทางเป็นคนดีแน่!”
ฝูงชนส่งเสียงเอะอะโวยวาย ก่อนจะเบียดกรูกันไปข้างหน้าอย่างแข็งกร้าว
ชิวเยว่กับผู้ติดตามหลายคนถือดาบขวางอยู่ตรงทางแยก ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“พี่น้องทั้งหลาย จงเชื่อข้าสักคำ ติงนายอำเภอเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีต”
“เขาหลอกให้ทุกคนไป เพื่อช่วยเขาบำเพ็ญวิชานอกรีต”
“ไปแล้วมีแต่ตายสถานเดียว...”
“กลับไปเสีย...”
ชิวเยว่โคจรปราณแท้หล่อเลี้ยงลำคอ ทว่าพูดมากเกินไป เสียงยังคงแหบพร่าจนแทบเปล่งวาจาไม่ออก
“ติงชิงเทียนเป็นขุนนางผู้เที่ยงธรรมที่สุดใต้หล้า!”
“ใครๆ ก็รู้ว่าติงชิงเทียนรักราษฎรดุจบุตร!”
“คนที่ใส่ร้ายติงชิงเทียน ย่อมไม่ใช่คนดีแน่!”
คนส่วนใหญ่เหล่านี้ได้ยินชื่อเสียงของติงชิงเทียน จึงอพยพจากต่างถิ่นมายังอำเภออันชาง
หลังจากมาตั้งถิ่นฐานในอำเภออันชางแล้ว พวกเขาก็พบว่าติงนายอำเภอรักราษฎรดุจบุตรสมคำร่ำลือจริงๆ