ขณะที่นายอำเภอติงนำกองทหารมุ่งหน้าไปยังภูเขาปากอสรพิษ ข่าวคราวหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกแห่งในอำเภออันชาง
ได้ยินว่านายอำเภอติงรู้ว่าทุกคนล้วนใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก และเข้าใจความเดือดร้อนของพวกเขา
จึงเตรียมเปิดยุ้งฉางหลวงในที่ว่าการอำเภอ นำเสบียงอาหารทั้งหมดออกมาแจกจ่ายแก่ชาวบ้านทั่วอำเภอ
ถึงเวลานั้นจะแจกจ่ายตามจำนวนคน แต่ละคนจะได้รับข้าวอย่างน้อยหนึ่งโต่ว
ผู้บำเพ็ญนอกรีตใต้บัญชานายอำเภอติงกระจายอยู่ตามหมู่บ้านและตำบลต่าง ๆ มานานแล้ว เมื่อข่าวแพร่ไปถึงพวกเขา ก็ถูกเล่าต่ออย่างสมจริงจนน่าเชื่อถือ ในไม่ช้าทุกคนต่างรู้ทั่วกัน
ข้าวคนละหนึ่งโต่ว เรื่องดีงามเช่นนี้ ใครเล่าจะยอมพลาด
ชั่วขณะนั้น ชาวบ้านทั่วอำเภออันชางต่างพาผู้เฒ่าจูงเด็กมุ่งหน้าไปยังตัวเมือง เกรงว่าหากไปช้าแล้วจะไม่ได้รับส่วนแบ่ง
หากเป็นขุนนางเมืองผู้เหี้ยมโหดดุจหมาป่าดั่งพยัคฆ์ในกาลก่อน คงไม่มีใครเชื่อข่าวไร้สาระเช่นนี้สักกี่คน
แต่ยามนี้นายอำเภอติงแตกต่างออกไป เขาเป็นขุนนางผู้เที่ยงธรรมและเมตตาราษฎรประหนึ่งบุตร เป็นที่รู้จักของทุกคน
แทบจะในเวลาเดียวกัน ชาวบ้านทั่วอำเภออันชาง กระทั่งผู้คนจากนอกอำเภอ ต่างทยอยมารวมตัวกันโดยมุ่งหน้าไปยังตัวเมือง
พื้นที่เดียวในอำเภออันชางที่ยังคงสงบ อาจเป็นบริเวณรอบภูเขาปากอสรพิษ
เพราะที่นี่เป็นรังของเอ้อโหลว ซุนวั่งไฉสืบสวนอย่างเข้มงวด ลัทธินอกรีตจึงปักหลักอยู่ไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านละแวกนี้จึงยังไม่ได้ยินข่าวดีเรื่องขุนนางผู้เที่ยงธรรมแจกจ่ายเสบียง
นับว่าน่าเสียดายอยู่ไม่น้อย
ขณะนี้ ใต้ภูเขาปากอสรพิษ ซุนวั่งไฉยังคงก่อเหตุทำร้ายผู้คนและกัดคนต่อหน้าสายตาทุกคู่ เห็นชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีต
คราวนี้ ต่อให้เอ้อโหลวไม่ใช่ผู้บำเพ็ญนอกรีต ความผิดฐานเกี่ยวข้องกับผู้บำเพ็ญนอกรีตก็ยืนยันได้แน่ชัดแล้ว
“จางเอ้อร์โก่ว ข้าขอเตือนให้ยอมจำนนเสียแต่โดยดี หากเจ้าถูกใส่ความ รอให้ข้าตรวจสอบความจริงกระจ่างแล้ว ย่อมคืนความเป็นธรรมให้เจ้า”
นายอำเภอติงกล่าวพลางนำทหารใต้บัญชามุ่งเข้าจับกุมเอ้อโหลว
ต่อให้เอ้อโหลวถูกมนตร์สะกดจนเลอะเลือนเพียงใด ก็ไม่มีทางยอมจำนนและมอบชีวิตไว้ในมือผู้อื่น เพื่อรอให้คนอื่นคืนความบริสุทธิ์ให้ตน