เซี่ยหมิงหย่วนยังคงยืนอยู่บนยอดเขาจำลองที่มนุษย์สร้างขึ้น ทอดสายตามองทั่วทั้งเมือง
เขาชื่นชอบความรู้สึกที่ได้ยืนอยู่สูง มองลงมายังสรรพชีวิตเบื้องล่างเช่นนี้ยิ่งนัก
“กองทัพแคว้นหมื่นปีศาจรุดหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
“ยามนี้เข้าสู่จวิ้นเซี่ยวอี้แล้ว ยังคงปล้นชิงผู้คนและกวาดต้อนทรัพย์สินอยู่ในจวิ้นเซี่ยวอี้
จวิ้นเซี่ยวอี้มีประชากรกว่าสองแสนคน หากดูจากความเร็วของพวกปีศาจ คงต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะเข้าสู่จวิ้นหลิวซาได้”
เซี่ยชิงซานยืนอยู่เบื้องหลังเซี่ยหมิงหย่วน ครุ่นคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ
“ดูจากความคืบหน้าของกองทัพปีศาจ อย่างน้อยคงต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนจึงจะยึดจวิ้นซานหยางได้”
เขารู้ดีว่าจุดประสงค์ที่ประมุขตระกูลปล่อยให้กองทัพปีศาจบุกเข้ามาครั้งนี้ ก็เพื่ออาศัยมือพวกมันกำจัดจวิ้นซานหยางซึ่งเป็นเสี้ยนหนามตำตา
ในเมื่อสิ่งใดที่ตระกูลเซี่ยไม่ได้ ก็จงทำลายมันทิ้ง
แม้ต้องแลกด้วยจวิ้นหลิวซาและจวิ้นเซี่ยวอี้ซึ่งอยู่ใกล้จวิ้นซานหยางก็ตาม
“เจ้าไปเร่งพวกปีศาจเสีย บอกให้ลงมือเร็วขึ้น”
“ขอรับ”
“ประเดี๋ยวก่อน!”
เซี่ยชิงซานขานรับแล้วหันหลังจะจากไป ทว่าเซี่ยหมิงหย่วนกลับเรียกเขาไว้
“ประมุขมีสิ่งใดจะสั่งอีกหรือขอรับ?”
“เจ้าไปเขียนฎีกาฉบับหนึ่ง อีกสองวันนี้ส่งเข้าวัง”
“ส่วนเนื้อหาในฎีกาน่ะหรือ... แน่นอนว่าต้องเป็นการขอรับโทษจากราชสำนัก บอกไปว่าพวกเราทำศึกไม่สำเร็จ พ่ายแพ้แก่แคว้นหมื่นปีศาจ สูญเสียจวิ้นหลิวซา จวิ้นเซี่ยวอี้ และจวิ้นซานหยาง...”
“เส้นทางจากที่นี่ไปเมืองหลวงห่างไกลนัก กว่าฎีกาจะไปถึงจวิ้นซานหยางก็คงถูกกองทัพปีศาจยึดครองแล้ว...”
“เซี่ยหมิงหย่วนตระหนักว่าความผิดของตนใหญ่หลวง จึงหวาดหวั่นทั้งวันทั้งคืน ขอถอนตัวจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นชิง”
“หา? ขอถอนตัวหรือขอรับ?”