มารผู้บำเพ็ญปีศาจเกล็ดแดงถูกเอ้อโหลวหลอกไปโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะถูกเซี่ยชิงซานซ้อมเสียยับเยิน จึงผูกใจเจ็บตระกูลเซี่ย
หลังกลับไปรักษาบาดแผลสิบกว่าวัน พอบาดแผลทุเลาลงบ้าง ก็เชิญมารผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองอีกคนมาร่วมกันนำทหารห้าพันนายบุกโจมตีเมืองลั่วซี
ครานี้กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจประชิดเมือง หากตระกูลเซี่ยยังไม่ต่อต้าน ก็มีแต่ต้องยกเมืองลั่วซีให้พวกมัน
เมื่อไร้หนทางอื่น ตระกูลเซี่ยจึงจำต้องยกทัพออกไปรับศึก
ขณะเดียวกันยังส่งทูตไปคนหนึ่ง พร้อมนำของกำนัลล้ำค่าไปด้วย หวังเจรจาสงบศึกกับผู้บำเพ็ญปีศาจ
แต่เรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นที่สุดกลับเกิดขึ้น ทูตที่ส่งไปผู้นี้เป็นไส้ศึกของมารเฒ่าหู
มารเฒ่าหูดักชิงของกลางทาง ของกำนัลล้ำค่าที่ตระกูลเซี่ยมอบให้จึงถูกเขายึดไปจนหมด แล้วเปลี่ยนเป็นเกล็ดปลาเน่ากองหนึ่งแทน
ไส้ศึกเข้าไปในค่ายผู้บำเพ็ญปีศาจ วางของกำนัลลงแล้วเผ่นกลับทันทีโดยไม่กล้าพูดสักคำ
ถึงอย่างไรไส้ศึกผู้นี้ก็ใจเสาะเกินไป ตามคำกำชับของมารเฒ่าหู เขาควรด่าทอผู้บำเพ็ญปีศาจทั้งสองให้สาสม
แต่ไส้ศึกกลัวตาย ไม่กล้าด่า จึงทำได้เพียงวางของแล้วหนีไป
ถึงผลลัพธ์จะด้อยลงไปบ้าง แต่เมื่อแม่ทัพเกล็ดแดงเห็นเกล็ดปลาเน่าเต็มกล่อง ก็ยังโกรธจนกระอักเลือด
เขารู้สึกว่าตระกูลเซี่ยถอนเกล็ดทั่วร่างของเขาออกไป แล้วยังใช้เกล็ดปลาเน่ามาหยามกันอีก
วันรุ่งขึ้น การโจมตีเมืองลั่วซีก็ยิ่งดุเดือดขึ้น
เพราะการยุยงของเอ้อโหลว สงครามระหว่างผู้บำเพ็ญปีศาจกับกองทัพแคว้นชิงจึงปะทุขึ้นอีกครั้ง กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจที่เดิมบุกโจมตีเมืองซานหยางก็ถูกโยกมาสองกอง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองห้าคนที่เดิมบุกโจมตีเมืองซานหยางจึงเหลือเพียงสามคน หนึ่งในนั้นก็คือเอ้อโหลว
เมืองซานหยางจึงกลับมาสงบได้อีกระยะหนึ่ง