แม่ทัพชื่อเกล็ดแดงถูกเอ้อโหลวประจบเอาใจมาตลอดทางจนเบิกบานสำราญใจ ให้ความรู้สึกประหนึ่งขี่ม้าทะยานลมวสันต์อย่างภาคภูมิ
“เซี่ยชิงซานเหตุใดยังไม่ออกมาต้อนรับข้า!”
ตลอดทางเอ้อโหลวพยายามยกยอเขาอย่างสุดกำลัง จนแม่ทัพชื่อเกล็ดแดงมึนงงลำพองใจ คิดว่าอย่างน้อยเซี่ยชิงซานก็ควรออกมาต้อนรับห่างจากเมืองไปถึง 50 ลี้
จากนั้นคงมีผู้ติดตามห้อมล้อม เชื้อเชิญเขาเข้าเมืองอย่างเอิกเกริก
ยามนี้เมื่อเห็นว่าตลอดสองข้างทางเงียบเหงาวังเวง แม่ทัพชื่อเกล็ดแดงก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง
เขารู้สึกว่าคนตระกูลเซี่ยไม่รู้จักธรรมเนียม นี่มิใช่วิธีต้อนรับแขก ทั้งยังไม่ให้เกียรติเขามากพอ
“คงมีธุระด่วนเข้ามากะทันหัน ขอแม่ทัพชื่อเกล็ดแดงโปรดอภัยด้วย!”
เอ้อโหลวประจบเอาใจแม่ทัพชื่อเกล็ดแดงด้วยถ้อยคำอ่อนหวานมาตลอดทาง ในที่สุดก็พาเขามาถึงหน้าประตูจวนผู้ว่าการเมืองลั่วซี
“ตาเฒ่าเซี่ยชิงซานนั่นช่างไม่รู้จักดีชั่ว ข้ามาไกลถึงเพียงนี้แล้ว ยังไม่รู้จักออกมาต้อนรับที่หน้าประตูอีก!”
ทหารยามหลายคนตรงหน้าที่ว่าการจวนผู้ว่าการเมืองเห็นผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองผู้นี้มาอีกแล้ว ต่างก็โกรธแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่หวาดกลัวจนตัวลีบ
เมื่อสองวันก่อนคนผู้นี้เพิ่งสังหารผู้ว่าการเมืองในที่ว่าการ งานศพข้างในยังจัดไม่เสร็จ คาดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะมาอีก
“พวกเจ้ายืนงงทำอันใด ยังไม่รีบไปแจ้งเซี่ยชิงซานให้ออกมาพบข้าอีก!”
ชื่อเกล็ดแดงยืนผึ่งผายในท่าทีไม่ทุกข์ร้อนอยู่หน้าประตู ก่อนตวาดเสียงดัง
เมื่อทหารยามเหล่านั้นได้ยินก็พากันตกใจจนวิ่งเข้าไปในที่ว่าการจวนผู้ว่าการเมือง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งสะดุดธรณีประตู ล้มหน้าคะมำลงไป