บนท้องพระโรงแห่งราชวงศ์ต้าโจว จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงยังคงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรเก้าเศียร ทว่าคราวนี้สีพระพักตร์กลับดูแปลกประหลาด ยากจะบอกได้ว่าทรงยินดีหรือกริ้วโกรธ
ก่อนหน้านี้ไม่นาน พระองค์เพิ่งได้รับฎีกาจากเซี่ยหมิงหย่วน รายงานว่าเมืองซานหยางแตกพ่ายและตกอยู่ในมือผู้บำเพ็ญปีศาจแล้ว
แต่วันนี้กลับได้รับฎีกาจากจางเอ้อร์โก่ว ระบุว่าสามารถปกป้องเมืองซานหยางไว้ได้สำเร็จ ทั้งยังสังหารข้าศึกไปนับไม่ถ้วน
ในนั้นยังมีผู้บำเพ็ญปีศาจขั้นแก่นทองถึง 30 คน กระทั่งศีรษะของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองก็ถูกส่งมาถึงแล้ว
ถึงขั้นที่จางเอ้อร์โก่วผู้นี้กล่าวคำโอ้อวด ประกาศว่าจะยึดสองเมืองที่เสียไปกลับคืนมา
“นี่คือฎีกาที่ผู้ว่าการเมืองซานหยางส่งขึ้นมา เหล่าขุนนางโปรดส่งต่อกันอ่าน”
ตรัสจบ จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงก็ส่งฎีกาของเอ้อโหลวลงไป ให้ขุนนางทั้งหลายอ่านต่อกัน
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ทั่วท้องพระโรงต่างนิ่งเงียบ หลังอ่านฎีกาของเอ้อโหลวจบ
แม้พวกเขาจะเป็นผู้รอบรู้และเปี่ยมความสามารถ ก็ยังไม่รู้ว่าควรประเมินเรื่องนี้เช่นไร
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างจางเอ้อร์โก่วกับเซี่ยหมิงหย่วน ย่อมมีคนหนึ่งที่รายงานสถานการณ์ศึกเท็จ
เมื่อเทียบกับเซี่ยหมิงหย่วนผู้มีเส้นสายแน่นแฟ้นในราชสำนัก ทุกคนกลับเชื่อมากกว่าว่าเอ้อโหลวเป็นฝ่ายรายงานเท็จ
“วาจาของจางเอ้อร์โก่วผู้นี้หุนหันพลันแล่น หรือว่าเขาจะรายงานสถานการณ์ศึกเท็จ?”
หลี่จี้ เสนาบดีกลาโหม ถามด้วยความสงสัย
เมื่อเขาเอ่ยขึ้น ก็มีคนหลายคนคล้อยตามทันที ต่างเห็นว่าจางเอ้อร์โก่วกำลังรายงานสถานการณ์ศึกเท็จ
“เซี่ยหมิงหย่วนมีวรยุทธ์ขั้นหยวนอิง เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นชิง มีขุนพลฝีมือกล้าแข็งอยู่ใต้บังคับบัญชาดุจเมฆา ยังรักษาพื้นที่เอาไว้ไม่ได้