บัดนี้ แคว้นชิงมีเมืองหลิวซากับเมืองเซี่ยวอี้ถูกทำลาย ส่วนเมืองลั่วซีก็ตกอยู่ในไฟสงคราม มีเพียงเมืองซานหยางซึ่งอยู่ติดกันเท่านั้นที่ยังสงบสุข
สภาพแวดล้อมอันดีเช่นนี้ ประกอบกับชื่อเสียงของขุนนางผู้เที่ยงธรรม ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้หลั่งไหลเข้าสู่เมืองซานหยางเพื่อหาเลี้ยงชีพ
ประชากรเมืองซานหยางเพิ่มขึ้นทะลุ 800,000 คนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ทะลุ 900,000 คนตามมา บัดนี้มีประชากรรวมถึง 1,000,000 คนแล้ว
ผู้คนมากมายอัดแน่นอยู่ในเมืองซานหยางอันเล็กกระจ้อยร่อย ทุกคนต่างต้องการเป็นผู้เช่าที่ดินของเอ้อโหลว สิ่งแรกที่ขาดแคลนอย่างหนักก็คือพื้นที่เพาะปลูก
หลายปีมานี้ แม้เขาจะบุกเบิกภูเขารกร้างไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอ จำนวนประชากรมากเกินไป อีกทั้งการเติบโตก็รวดเร็วเหลือเกิน
เอ้อโหลวยังคงใช้วิธีการเดิม เขาจัดหาเสบียง แล้วระดมผู้คนจำนวนมากให้บุกเบิกที่รกร้าง
ขอเพียงคนต่างถิ่นเหล่านี้ทำงานแล้วมีข้าวให้อิ่มท้องสองมื้อ ทุกคนก็แย่งกันทำงาน
ยิ่งไปกว่านั้น หลังทำงานเสร็จยังได้รับค่าจ้างอีกด้วย นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาด
ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าโจว ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าทำงานให้ขุนนางแล้ว นอกจากจะมีข้าวให้กิน ยังได้รับเงินอีกด้วย
เมื่อมีผู้คนมากมายเช่นนี้ เอ้อโหลวจึงกล้าดำเนินโครงการใหญ่บางอย่าง
ไม่นานมานี้ เขายังคิดจะล้อมภูเขาหลายลูกเข้าด้วยกันในเขตภูเขารกร้างที่เพิ่งบุกเบิก แล้วสร้างอ่างเก็บน้ำขนาดมหึมาขึ้นมาแห่งหนึ่ง
อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่เช่นนี้ย่อมรองรับคนงานพร้อมกันได้กว่าหนึ่งแสนคน
เมื่อสร้างเสร็จ ต่อให้ฝนไม่ตกนานถึงสามปี พื้นที่โดยรอบก็จะไม่ประสบภัยแล้ง