หลายวันมานี้ เอ้อโหลวนำทัพผู้บำเพ็ญปีศาจไปประจำแนวหน้าของเมืองลั่วซี
เมื่อเห็นกองทัพแคว้นชิงฝั่งตรงข้ามเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นมีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองมาหลายคน
ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพแคว้นชิงอีกจำนวนมากก็กำลังเดินทางมาสมทบ
เขาเริ่มกระวนกระวายใจ
เขาไม่ได้กังวลเลยว่าผู้บำเพ็ญปีศาจจะพ่ายแพ้ สิ่งที่เขาห่วงมีเพียงตัวเอง
เขาเป็นตัวปลอม มีพลังบำเพ็ญเพียงขั้นสร้างรากฐาน หากปะทะกับผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองของอีกฝ่ายกลางสนามรบเมื่อใด ย่อมถูกเปิดโปงทันที
นอกจากยอดฝีมือขั้นแก่นทองฝั่งตรงข้ามแล้ว ดูจากท่าทีเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงของทั้งสองฝ่ายคงปรากฏตัวไม่ช้าก็เร็ว
เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคล็ดลับแปลงญาณนี้จะถูกผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงมองทะลุร่างจริงหรือไม่
ไม่ว่าจะถูกเซี่ยหมิงหย่วนมองทะลุ หรือถูกผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงฝ่ายปีศาจมองทะลุ ล้วนมีแต่ทางตาย
เมื่อศึกใหญ่ใกล้เข้ามา กองทัพแคว้นชิงฝั่งตรงข้ามก็รวมกำลังมากขึ้นเรื่อย ๆ ความกังวลในใจเขาพลอยเพิ่มพูนตามไปด้วย
วันหนึ่ง มีกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจอีกกองเดินทางมาจากด้านหลัง แม่ทัพนำทัพเป็นมนุษย์อินทรีขั้นแก่นทองคนหนึ่ง
ดวงตาของคนผู้นี้สว่างวาวดุจคบเพลิง ด้านหลังมีปีกคู่หนึ่งงอกออกมา ส่วนปากงุ้มคล้ายตะขอเหล็ก
เขาคือผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในกองทัพแคว้นหมื่นปีศาจ
“อ๋าง ๆ ๆ...”
“พี่อินทรี ในที่สุดท่านก็มาถึง!”
ในเมื่อเป็นพวกเดียวกัน เอ้อโหลวย่อมต้องต้อนรับอย่างอบอุ่นสักหน่อย
“จิ๊บ ๆ ๆ...”
มนุษย์อินทรีหัวเราะเสียงกังวาน ก่อนก้าวยาว ๆ มาหาเอ้อโหลว
“เจ้าลาดื้อ! เมื่อก่อนยังเรียกข้าว่าอินทรีน้อยอยู่เลย วันนี้รู้จักเรียกพี่อินทรีแล้วหรือ!”