จวนเมืองซานหยาง
นับแต่หวงเหลาไฉกินโอสถคืนวัยเข้าไป ร่างกายก็เบาสบายแข็งแรง จิตใจกระปรี้กระเปร่า พลังบำเพ็ญยังเลื่อนขึ้นถึงขั้นฝึกลมปราณระยะปลาย
เขามีหวังจะทะลวงถึงขั้นสร้างรากฐาน นับแต่นั้นก็จะมีอายุขัย 200 ปี
เมื่อได้เห็นความหวัง หวงเหลาไฉยิ่งลงมือทำงานอย่างกระตือรือร้น
ทว่าไม่นานมานี้เมืองซานหยางกลับประสบปัญหาใหญ่
หลายแห่งเกิดเหตุลอบสังหารต่อเนื่อง เป้าหมายคือขุนนางชั้นผู้น้อยที่ภักดีต่อผู้ว่าการจาง
ขุนนางชั้นผู้น้อยเหล่านี้ล้วนมีพลังไม่สูง ส่วนใหญ่มีเพียงขั้นฝึกลมปราณ แต่ต้องรับผิดชอบงานต่าง ๆ มากมาย
ภายในเวลาเดือนเดียว มีคนถูกฆ่าตายไปแล้วกว่า 50 คน
โดยเฉลี่ยแล้วแต่ละวันมีผู้ถูกลอบสังหารอย่างน้อยหนึ่งคน
ทำให้ขุนนางชั้นผู้น้อยทั่วเมืองซานหยางต่างหวาดผวา ไม่รู้ว่าคนต่อไปจะเป็นตนหรือไม่
ทุกคืนยามล้มตัวลงนอน ก็ไม่รู้ว่าจะได้เห็นแสงตะวันของวันรุ่งขึ้นหรือเปล่า
หวงเหลาไฉมองสำนวนคดีลอบสังหารทีละม้วนแล้วรู้สึกสะเทือนใจยิ่ง
หากปล่อยให้สังหารกันเช่นนี้ต่อไป เมืองซานหยางทั้งเมืองต้องวุ่นวายแน่
เมืองซานหยางใช้เวลาสิบกว่าปีจึงเจริญรุ่งเรืองถึงวันนี้ กลายเป็นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ซึ่งมีประชากรหลายล้านคน
นี่คือทรัพย์สินของเอ้อโหลว อีกทั้งยังเป็นหยาดเหงื่อแรงกายที่เขา หวงเหลาไฉ ทุ่มเทมาหลายปี ผู้ใดคิดทำลายเมืองซานหยางให้ปั่นป่วน เขาจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอมเด็ดขาด
เพียงแต่เขาส่งคนออกไปสืบหาอยู่นานแล้ว มือสังหารเหล่านี้ปรากฏตัวลึกลับและหายไปไร้ร่องรอย จึงจับตัวไม่ได้เสียที
หลังครุ่นคิดอยู่นาน หวงเหลาไฉก็คิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้
เขาเรียกหวงหม่านชางบุตรชายมาสั่งการอยู่ครู่หนึ่ง วันรุ่งขึ้นก็ออกจากจวนเมือง เดินไปตามที่ต่าง ๆ ภายในเมือง