ยังคงเป็นเนินเขาที่มนุษย์สร้างขึ้นใจกลางนครชิงโจว ช่วงนี้เซี่ยหมิงหย่วนดวงตกไม่หยุด จึงไม่มีอารมณ์ขึ้นไปยืนบนยอดเขาเพื่อทอดสายตามองผู้คนเบื้องล่างอีกแล้ว
ยามนี้เขานั่งอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าหม่นคล้ำ
ผู้บำเพ็ญปีศาจผู้นี้ช่างไม่รู้จักรับน้ำใจ ยิ่งให้ก็ยิ่งได้คืบเอาศอก
ทางแคว้นชิงแสดงความจริงใจอย่างยิ่ง ทั้งยังยอมถอยให้มากแล้ว แต่ผู้บำเพ็ญปีศาจกลับสังหารผู้ว่าการเมืองลั่วซีเสียได้
หากเป็นคนอื่นถูกสังหารก็แล้วไป อย่างไรเสียคนตระกูลเซี่ยก็มีมาก ทั่วทั้งแคว้นชิง ในสิบคนมีถึงสามหรือสี่คนที่แซ่เซี่ย
แต่ผู้ว่าการเมืองลั่วซีไม่เหมือนกัน คนผู้นี้เป็นสายเลือดโดยตรงของตระกูลเซี่ย เป็นเหลนของเหลนของเหลนของเหลนของเขา…
สายเลือดอันยอดเยี่ยมที่สุดของตระกูลเซี่ยไหลเวียนอยู่ในกาย เป็นอัจฉริยะโดดเด่นแห่งคนรุ่นเยาว์
ยามบรรลุขั้นสร้างรากฐาน ทะเลตันเถียนของคนผู้นี้กว้างถึงสองฉื่อเก้าชุ่น อีกหลายร้อยปีให้หลัง ตระกูลเซี่ยย่อมมีโอกาสให้กำเนิดผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงอีกคน
ศิษย์อัจฉริยะผู้โดดเด่นถึงเพียงนี้ กลับถูกผู้บำเพ็ญปีศาจผู้นั้นฟันจนขาดเป็นสองท่อน
“ประมุข ผู้บำเพ็ญปีศาจผู้นี้โอหังยิ่งนัก ให้ข้าลงมือสังหารเขาเสียดีหรือไม่”
เซี่ยชิงซานประสานมือ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ในฐานะบุคคลสำคัญคนหนึ่งของตระกูลเซี่ย เซี่ยชิงซานค่อนข้างมั่นใจในพลังฝีมือของตน