เอ้อโหลวกับบรรพชนผึ้งตกลงราคากันได้ และปิดฉากการซื้อขายลับหลังไปหนึ่งครั้ง เรื่องยึดดินแดนที่เสียไปของสองจวิ้นกลับคืนมา ต่อจากนี้จึงแทบไม่มีข้อกังขาอีกแล้ว
“พี่เฉิน ข้าคิดจะยกทัพไปยึดจวิ้นหลิวซากับจวิ้นเซี่ยวอี้กลับคืนมา”
เอ้อโหลวไปหาเฉินอ้วนเพื่อหารือเรื่องยกทัพไปยึดดินแดนที่เสียไปกลับคืนมา
เมื่อเฉินอ้วนได้ยิน สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น
“น้องจาง คิดรอบคอบแล้วจริงหรือ?”
“เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก ยามนี้พวกเรายังอยู่ร่วมกับผู้บำเพ็ญปีศาจได้อย่างสงบ หากเปิดศึกขึ้นมา ด้วยกำลังของพวกเราในตอนนี้ คงยากจะได้เปรียบ
โดยเฉพาะทางฝ่ายผู้บำเพ็ญปีศาจยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นหยวนอิงอยู่คนหนึ่ง ลำพังพวกเราสองคนย่อมต้านไม่ไหวแน่
ส่วนเซี่ยหมิงหย่วน อย่าได้หวังว่าเขาจะยื่นมือช่วยเลย”
เฉินอ้วนคิดได้รอบด้าน ความกังวลของเขาก็มีเหตุผลอยู่จริง
อย่างไรเสียเขายังไม่รู้ว่า ผู้บำเพ็ญปีศาจผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นแสงแห่งหมู่ผู้บำเพ็ญปีศาจนั้นก็คือเอ้อโหลว ซึ่งยามนี้กำลังควบคุมกำลังทหารส่วนใหญ่ของพวกผู้บำเพ็ญปีศาจอยู่
ก่อนหน้านี้เพื่อให้ติดต่อกันได้สะดวก เอ้อโหลวเคยบอกเฉินอ้วนเพียงว่าเขาปะปนอยู่ในกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจเพื่อก่อเรื่อง แต่ไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของแม่ทัพลา
เฉินอ้วนไม่เคยนึกเลยว่าเอ้อโหลวจะก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ จนกุมอำนาจส่วนใหญ่ของหมู่ผู้บำเพ็ญปีศาจไว้ได้แล้ว
เฉินอ้วนยิ่งไม่รู้ว่าเอ้อโหลวทำข้อตกลงกับบรรพชนขั้นหยวนอิงของพวกผู้บำเพ็ญปีศาจไปแล้ว
ใช้โอสถชาวิญญาณ 30 เม็ด แลกกับคำมั่นของบรรพชนผึ้งว่าจะไม่ลงมือ
เพราะฉะนั้นยามนี้จึงสามารถนำทัพบุกทะลวงเข้าไปได้โดยไร้สิ่งขัดขวาง ขอเพียงเอาชนะกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจจำนวนน้อยที่ประจำการอยู่ในสองจวิ้นนี้ก็พอ