บรรพชนผึ้งรินชาวิญญาณภูเขาอวิ๋นอู้ซานให้ทั้งสองคนคนละถ้วย ไอหมอกสีขาวลอยขึ้นเหนือถ้วยชา จับตัวเป็นชั้นและไม่จางหาย
“ได้ยินว่าปีนี้ภูเขาอวิ๋นอู้ซานเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ผลิตชาวิญญาณได้น้อยลงมาก ข้าอาศัยสหายเก่าช่วยเหลือ จึงหาซื้อมาได้สองชั่ง”
บรรพชนผึ้งยกถ้วยชาวิญญาณขึ้นจิบเบา ๆ สูดไอวิญญาณเหนือถ้วยเข้าไปจนหมด
เขาภาคภูมิใจไม่น้อยที่อาศัยเส้นสายของสหาย หาซื้อชาวิญญาณมาได้คราวเดียวถึงสองชั่ง
ที่จริง นอกจากชาวิญญาณสองชั่งแล้ว เขายังซื้อราชาชามาได้อีกสิบกว่าชิ้น
ราชาชามีสรรพคุณดีกว่า ทว่าเขาเก็บไว้ดื่มเอง ไม่ยอมยกออกมาต้อนรับแขก
เรื่องความเปลี่ยนแปลงบนภูเขาอวิ๋นอู้ซานที่บรรพชนผึ้งกล่าวถึง เอ้อโหลวย่อมรู้ดีที่สุด
เพราะตอนนั้นเขาเป็นคนขุดต้นชาไปส่วนหนึ่ง
จากนั้นชนเผ่าหมาป่าเงินก็ยกกำลังขึ้นเขามาตามจับเขา จนคนเก็บชาบนภูเขาถูกกวาดออกไปหมด เป็นเหตุให้พลาดช่วงเวลาเก็บใบชาไปอีก
ยิ่งกว่านั้น ของที่เขานำมาเป็นข้อแลกเปลี่ยนในคราวนี้ก็มีชาวิญญาณชนิดนี้รวมอยู่ด้วย
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่มอบชาดีให้!”
เอ้อโหลวจิบชาวิญญาณแล้วกล่าวชม
“มีไปมีมาเป็นมารยาท ผู้น้อยเองก็มีโอสถชนิดหนึ่งที่หลอมจากชาวิญญาณ ขอเชิญผู้อาวุโสลองพิจารณา!”
“โอ้?”
“โอสถแบบใด เอามาให้ข้าดู”
บรรพชนผึ่หรี่ตามองเอ้อโหลว ก่อนถามด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย
หากมิใช่เห็นแก่หน้าจูเอ๋อร์ เขาคงตบมนุษย์ขั้นสร้างรากฐานตรงหน้าให้ตายคามือไปแล้ว ไหนเลยจะมีโอกาสมายืนพูดคุยกันเช่นนี้
แต่ครั้งก่อนนางเห็นกับตาว่าจูเอ๋อร์บุกทะลวงค่ายใหญ่ของผู้บำเพ็ญปีศาจหลายแห่ง เพื่อล้างแค้นให้จางเอ้อโหลว สุดท้ายยังสังหารแม่ทัพหมีได้อีกด้วย