ทางเหนือของเมืองซานหยางมีเมืองอินซาน บัดนี้รกร้างว่างเปล่า ท้องทุ่งเต็มไปด้วยวัชพืช เดินทางไปหลายสิบลี้ก็ยังไม่พบผู้คนสักคน
มีเพียงทางเล็กคดเคี้ยวสายหนึ่งท่ามกลางขุนเขาเท่านั้น ที่มีผู้คนสัญจรขวักไขว่ไม่ขาดสาย
คนที่เดินทางไปมาส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าแม่ค้ารายย่อย ขนส่งสินค้าบางอย่างไปขายที่เมืองซานหยาง
หรือไม่ก็ซื้อสินค้าขึ้นชื่อของเมืองซานหยางไปขายยังถิ่นอื่นในราคาสูง
จี้ซงสวมเสื้อผ้าผ้าหยาบธรรมดา เดินปะปนอยู่ในหมู่กองคาราวานและพ่อค้าแผงลอย พลางสนทนาสัพเพเหระกับพ่อค้ารายย่อยที่ร่วมทางกัน
“เจ้าหาบเกลือหนักหนึ่งหาบ เดินทางผ่านภูเขากว่ายี่สิบวันไปขายที่เมืองซานหยาง จะทำกำไรได้สักเท่าใด?”
จี้ซงมองชายที่หาบเกลือคนนี้ ตลอดทางต้องกินลมตากฝน รองเท้าฟางยังสึกขาดไปหลายคู่ เขาจึงถามด้วยความสงสัย
“ฮ่า ๆ ข้าไม่กลัวที่จะบอกเจ้า ขอเพียงมีช่องทางซื้อเกลือได้ พอขนไปถึงเมืองซานหยาง ราคาก็เพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งถึงสองเท่า”
“ขายเกลือหมดแล้ว ข้าก็ซื้อหม้อเหล็กจากเมืองซานหยางสักสองสามใบขนกลับไปขาย ทำกำไรได้อีกก้อนหนึ่ง”
ขณะพูด ชายผู้นั้นก้าวเดินอย่างมั่นคง คานหาบบนบ่ากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ฝีเท้าไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
“เกลือแพงถึงเพียงนี้ ยังขายออกอีกหรือ?”
สำหรับชาวบ้านทั่วไป เกลือเป็นของจำเป็นที่มีราคาแพงอยู่แล้ว หากราคาสูงขึ้นอีกหนึ่งถึงสองเท่า เกรงว่าจะขายไม่ออก