ภายในน้ำเต้าวิเศษ อวี่ซานผ่อนคลายลงทั้งตัวนับแต่มีหุ่นเชิดที่ทำงานได้คอยช่วยเหลือ
ยามปกติเขายังพอหาเวลาบำเพ็ญเพียรได้บ้าง ด้วยพลังฝีมือในยามนี้ ขอเพียงได้โอสถสร้างฐานมา เขาก็สามารถก้าวสู่ขั้นสร้างรากฐานได้ทุกเมื่อ
เมื่อยังไม่อาจก้าวสู่ขั้นสร้างรากฐาน เขาทำได้เพียงขัดเกลารากฐานทุกวัน ทว่ากลับขัดเกลาได้แน่นหนามั่นคงยิ่ง
บางคราเขาก็รู้สึกสับสนและอดสงสัยในตนเองมิได้ ว่าบำเพ็ญเพียรต่อไปเช่นนี้จะมีประโยชน์หรือไม่
วิชาอิทธิฤทธิ์ของเผ่าพวกเขาล้วนรวมอยู่ที่ปีกทั้งสองข้าง แต่เขากลับไม่มีแม้แต่ปีก ต่อให้มีพลังบำเพ็ญเพียร ก็ยังเป็นได้เพียงคนไร้ค่า
ทว่าทุกครั้งที่นึกถึงแววตาผิดหวังของอวี่ซี ทั้งยังมีบุตรชายที่มองว่าตนไร้ค่า ในใจเขาก็พลันฮึดสู้ขึ้นมา
หากไม่ใช้พลังของตนเองเอาชนะชนเผ่าปีกเหินกลับไป ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่มีหน้าไปพบผู้ใดอีก
ยามนี้อวี่ซานกำลังสั่งการหุ่นเชิดให้ขุดโสมอายุร้อยถึงสองร้อยปีขึ้นมาเป็นชุด
เพราะช่วงนี้เอ้อโหลวได้เมล็ดสมุนไพรวิญญาณชั้นสูงมามากมาย จึงต้องถางพื้นที่ว่างออกมาเพื่อปลูกสมุนไพรเหล่านั้น
โสมเหล่านี้เป็นพืชที่เอ้อโหลวปลูกไว้ตั้งแต่แรก ๆ จนถึงบัดนี้ก็มีอายุกว่าร้อยปีแล้ว
โสมอายุร้อยกว่าปีเหล่านี้แทบไม่ช่วยเอ้อโหลวได้อีกต่อไป
ขณะที่หุ่นเชิดกำลังเหวี่ยงจอบ อวี่ซานก็พลันเห็นโสมต้นหนึ่งมีใบสีขาวซีด