นับแต่จิ่วซิงจากไปคราวก่อน เอ้อโหลวก็รู้สึกถึงแรงกดดันอยู่เสมอ จึงฝึกฝนอย่างหนักทุกวัน
ยาเม็ดบำรุงรากฐานที่หลอมขึ้นก่อนหน้านี้ยังเหลืออยู่ในมือไม่น้อย เขาไม่หวงแหน นำออกมาแบ่งให้ห่านใหญ่กินทั้งหมด
บัดนี้เขามีห่านใหญ่รวม 38 ตัว ทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับสัตว์วิญญาณ
เมื่อมียาเม็ดบำรุงรากฐานช่วยเหลือ พลังของห่านใหญ่ก็เพิ่มพูนอย่างรวดเร็วเช่นกัน ตัวที่แข็งแกร่งหน่อยมีพลังไม่ต่างจากผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณช่วงปลายแล้ว
เมื่อเห็นพลังของห่านใหญ่แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ผู้ที่รู้สึกหดหู่ที่สุดย่อมเป็นอวี่ซาน
ลูกห่านฝูงนั้น เขาเลี้ยงดูมากับมือ ประหนึ่งบุตรแท้ ๆ ของตน
ใครจะรู้ว่าเมื่อลูกห่านโตขึ้น กลับไม่ฟังเขาแม้แต่น้อย
“ห่านอกตัญญูทั้งฝูง!”
“ห่านเนรคุณทั้งฝูง!”
อวี่ซานเห็นพลังของห่านใหญ่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนตนกลับย่ำอยู่กับที่ ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจจึงมอดดับลงอย่างสิ้นเชิง
สิ่งที่ทำให้อวี่ซานสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ เอ้อโหลวยังไปหาฉางหลิงเอ๋อร์เพื่อถามหาวิชาบำเพ็ญเพียรที่ห่านใหญ่สามารถฝึกได้
“ฉางหลิงเอ๋อร์ ในความทรงจำของเจ้ามีวิชาบำเพ็ญเพียรที่เหมาะกับห่านใหญ่หรือไม่?”
ฉางหลิงเอ๋อร์ในร่างเดิมเป็นปีศาจงู นางน่าจะรู้วิชาบำเพ็ญเพียรของเผ่าปีศาจอยู่บ้าง
“วิชาบำเพ็ญเพียรของเผ่าปีศาจ ข้ารู้จักอยู่บ้างจริง แต่สติปัญญาของห่านใหญ่พวกนี้ยังไม่เปิด ทั้งยังฝึกไม่เป็น”
“ต่อให้ข้าอยากสอน ก็คงสอนไม่ได้หรอก”
เอ้อโหลวได้ยินดังนั้นก็คิดตาม เห็นว่ามีเหตุผลอยู่มาก
แม้ห่านใหญ่จะฟังภาษาคนรู้เรื่องอยู่บ้าง แต่ความเข้าใจยังไม่ดีพอ ให้พวกมันฝึกวิชาบำเพ็ญเพียรยิ่งยากเข็ญ
“ข้าถามจริง ๆ เจ้าไม่คิดไปดูสมบัติสักหน่อยหรือ?”
ฉางหลิงเอ๋อร์เริ่มเกลี้ยกล่อมเขาวันละครั้งอีกแล้ว
นับแต่รู้เบาะแสของสวี่เฟิง ฉางหลิงเอ๋อร์ก็กระตือรือร้นยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักเต๋าเสวียนเสียอีก คอยล่อลวงเอ้อโหลวให้ไปดูสถานที่ซ่อนสมบัติอยู่เสมอ
แต่เอ้อโหลวกลัวตาย จึงปฏิเสธหัวชนฝา
“หากมีพลังพอ ข้าย่อมไปแล้ว ข้าไม่ได้มีความแค้นกับสมบัติสักหน่อย มีสมบัติมากมายเช่นนั้น ไม่เอาก็เสียของ”