คราวนี้มีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานมาหาเรื่องทั้งสิ้น 4 คน ถูกงูยักษ์กลืนไป 3 คน
คนที่เหลือเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานช่วงปลาย มีฝีมือแข็งแกร่งที่สุด เอ้อโหลวขวางเขาไว้ไม่อยู่ เกือบเอาชีวิตตนเองไปทิ้งเสียแล้ว
งูยักษ์ทั้งสามเพิ่งกลืนคนลงไปหนึ่งคน ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำล้างคอ ก็ถูกเรียกตัวมาเสียก่อน
หนึ่งคนกับงูสามตัวร่วมกันล้อมโจมตี ในที่สุดก็จับชายผู้นี้เป็นๆ ได้
ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานช่วงปลายผู้นี้นับว่าเป็นชายชาตรี ยังไม่ทันถูกเค้นถาม เขาก็ฆ่าตัวตายเสียแล้ว
ทว่าเอ้อโหลวไม่ได้ใส่ใจนักว่าเขาเป็นใคร มาจากที่ใด หรือมีความลับอะไร
เขาเพียงหมายตาทรัพย์สินของอีกฝ่าย ส่วนงูยักษ์ก็เพียงอยากกินเนื้อเขา เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ
ชายผู้นี้มีตบะขั้นสร้างรากฐานช่วงปลาย กระบี่เหินใต้เท้าของเขาดูแตกต่างจากทั่วไป
นอกจากนี้ ที่เอวของเขายังห้อยถุงใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือไว้ใบหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เอ้อโหลวเคยเห็นถุงขนาดเท่าฝ่ามือเช่นนี้ที่เอวของหยางเถี่ย จึงรู้ว่ามันคือถุงเก็บของ ภายนอกดูเล็ก แต่ภายในกลับมีพื้นที่อีกมิติหนึ่ง
ได้ยินว่าถุงเก็บของเช่นนี้แทบจะเป็นของติดตัวผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนในยุคโบราณ
แต่ในยุคนี้ มีเพียงผู้บำเพ็ญที่มั่งคั่งไม่กี่คนเท่านั้นจึงจะครอบครองสมบัติเช่นนี้ได้
หากถูกงูยักษ์กลืนลงไป ถุงเก็บของล้ำค่าใบนี้คงพังเสียหาย
เอ้อโหลวค้นตัวผู้บำเพ็ญผู้นี้ทั้งข้างนอกข้างในหลายรอบ นอกจากถุงเก็บของใบนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดมีค่าพิเศษอีก
เอ้อโหลวถอดเสื้อผ้าจากศพออกมาสะบัด เนื้อผ้าก็ไม่เลวทีเดียว
“อวี่ซาน เอาชุดใหม่ไปใส่”
“ชุดที่เจ้าใส่อยู่เก่าซอมซ่อเกินไป ดูเนื้อผ้าชุดนี้สิว่าดีเพียงใด
เจ้าปรับขนาดเอง แล้วตัดให้สั้นลงอีกหน่อยก็คงพอดี”
“ผ้าที่เหลือยังนำไปเย็บเสื้อกั๊กกับกางเกงขาสั้นได้อีกตัว”
อวี่ซานรับชุดเสื้อผ้ามา น้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน
“นายท่านดีกับข้าเหลือเกิน บุญคุณของท่าน ชาตินี้ข้าคงต้องเป็นวัวเป็นม้ารับใช้จึงจะทดแทนได้”
“ที่ชาตินี้ได้พบนายท่าน นับเป็นวาสนาที่ข้าสั่งสมมาแต่ชาติปางก่อน”