นับแต่ตั้งค่าตอบแทนย้ายถิ่นฐานไว้สูงลิ่วถึงคนละ 1 ตำลึงกับข้าวสาร 1 ก้อน ทุกวันก็มีผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่เมืองซานหยาง
ทหารจากเมืองรอบข้างขวางไว้ไม่อยู่ หลายแห่งถึงกับพากันอพยพยกทั้งหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปแสวงหาชีวิตใหม่
ในที่สุด เมืองซานหยางก็รวบรวมประชากรได้ถึง 60,000 คนอย่างทุลักทุเลก่อนถึงฤดูไถหว่านฤดูใบไม้ผลิ
เพื่อให้เพาะปลูกพื้นที่ได้มากที่สุด เอ้อโหลวจึงสร้างวัวเหล็กที่ขับเคลื่อนด้วยศิลาวิญญาณขึ้นมาอีก 10 ตัว
เขาให้คนใต้บังคับบัญชาพาวัวเหล็กไปไถพรวนแปลงวิญญาณทั้งหมดก่อน แล้วปลูกสมุนไพรวิญญาณ ข้าววิญญาณ ผักวิญญาณ และพืชชนิดอื่นลงไปใหม่
จากนั้นจึงไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ เพื่อพลิกหน้าดินให้ทั่ว งานที่เหลือก็เบาลงมาก
ด้วยความช่วยเหลือจากวัวเหล็กเหล่านี้ ในที่สุดพื้นที่เพาะปลูกทั่วเมืองก็เพิ่มขึ้นถึงหนึ่งในสาม
ทว่าประชากรยังไม่เพียงพอ พื้นที่ที่เหลือจึงทำได้เพียงปล่อยทิ้งร้างไว้ชั่วคราว
เมื่อเห็นที่ดินรกร้างเหลืออยู่มากมาย เอ้อโหลวก็ปวดใจจนแทบข่มตาหลับไม่ลงอยู่เนิ่นนาน
เขาแทบอยากแบกจอบไปลงมือเพาะปลูกเองสักหลายหมู่
แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ ต่อให้ร่างกายแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็ทำงานแทนคนจำนวนมากไม่ได้ ยังต้องอาศัยพลังจากผู้คนร่วมแรงกัน
แม้ในยามที่ขาดแคลนผู้คนเช่นนี้ ที่ว่าการแคว้นชิงโจวยังส่งคนมาเกณฑ์แรงงานจากเขาอีกชุดหนึ่ง
เพียงไม่กี่เดือนก็มาเกณฑ์แรงงานไปแล้วถึงสองครั้ง
หากเอ้อโหลวไม่ตั้งค่าตอบแทนไว้สูง ผู้คนคงหนีเตลิดไปหมดแล้ว
ระหว่างที่เฝ้ารอจนดาวขึ้นดาวตก ในที่สุดหวงหม่านชางก็กลับมา
คราวนี้จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงมิได้มีราชโองการ เพียงเขียนคำตอบลงบนฎีกาของหวงหม่านชางไม่กี่คำ
“ยามนี้กำลังต้องใช้คน จงพิจารณาตัดสินใจตามสมควรด้วยตนเอง”
เอ้อโหลวกับพ่อลูกตระกูลหวงจ้องข้อความสั้น ๆ บรรทัดนั้นด้วยกัน ต่างไม่รู้ว่าจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงหมายความเช่นไรกันแน่