ทางตะวันตกของราชวงศ์ต้าโจว ใกล้กับแคว้นเถาซาน มีทะเลทรายรกร้างแห่งหนึ่ง ไร้ผู้คนและพืชพรรณ ทั้งยังไม่มีไอวิญญาณแม้แต่น้อย
ใจกลางทะเลทรายแห่งนี้มีซากกำแพงปรักหักพัง มองออกได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ที่นี่เคยเป็นเมืองแห่งหนึ่ง
กลางซากเมืองมีผู้บำเพ็ญรวมตัวกันกว่าร้อยคนแล้ว
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐาน มีเพียงส่วนน้อยที่อยู่ในขั้นฝึกลมปราณช่วงปลาย
พวกเขาล้วนมาจากขุมอำนาจลัทธินอกรีตต่าง ๆ ในหมู่พวกเขาบางคนอาจมีตัวตนเปิดเผยในสังคม จึงสวมหน้ากากปกปิดใบหน้า
ในเวลานั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งก็เหาะมาจากท้องฟ้าไกลลิบ
“เฮ้! คนจากสำนักเต๋าเสวียนมาถึงเสียที”
“คนที่ขี่อยู่บนหลังห่านตัวใหญ่นั่นเป็นใคร ดูสง่างามไม่เบา!”
“คนที่ขี่อยู่บนหลังห่านน่ะ ไม่ต้องใส่ใจหรอก มองเขาเป็นกุญแจก็พอ”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เอ้อโหลวกับคนจากสำนักเต๋าเสวียนก็ร่อนลงสู่พื้น
เดิมทีผู้ที่จะเข้าไปค้นหาสมบัติในคลังลับเต๋าเสวียนมีไม่มากนัก
มีเพียงสำนักเต๋าเสวียน เอ้อโหลว และลัทธินอกรีตอีกแห่งที่ชื่อสำนักทะเลโลหิต ร่วมมือกันเข้าไป
แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ข่าวกลับรั่วไหลออกไป บัดนี้ลัทธินอกรีตมากมายต่างรู้เรื่องคลังลับแห่งนี้แล้ว
สิ่งที่ราชวงศ์ต้าโจวขาดแคลนที่สุดก็คือทรัพยากรบำเพ็ญเพียรและวิชาสืบทอดการบำเพ็ญเซียนนานาชนิด
คลังลับแห่งหนึ่งซึ่งมีมรดกการบำเพ็ญเซียนอยู่มากมาย ย่อมดึงดูดผู้คนอย่างยิ่ง
ข่าวนี้สร้างความตื่นตะลึงอย่างใหญ่หลวง ไม่นานก็แพร่สะพัดไปทั่วราชวงศ์ต้าโจวอย่างรวดเร็ว จนสำนักเต๋าเสวียนกับสำนักทะเลโลหิตไม่อาจต้านทานได้
สุดท้ายจึงทำได้เพียงร่วมมือกันอย่างว่าง่าย ยอมเปิดประตูคลังลับให้ทุกคนเข้าไปค้นหาสมบัติด้วยกัน
ผลก็คือก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ก็มีคนกว่าร้อยมารออยู่ที่นี่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีองค์กรลัทธินอกรีตอีกมากที่กำลังเดินทางมาตามข่าว แทบจะดึงดูดสาวกจากลัทธินอกรีตในหลายแคว้นรอบข้างมาได้ทั้งหมด
“ว้าว คนเยอะจัง!”
“เจ้างูน้อยของข้ามีของกินแล้ว”
เสียงไร้เดียงสาของฉางหลิงเอ๋อร์ดังขึ้นในห้วงจิตของเอ้อโหลว
“เอ้อโหลว รีบปล่อยเจ้างูน้อยของข้าออกมา ให้มันกินพวกเขาให้หมด!”