บนถนนสายใหญ่กว้างขวาง มีคฤหาสน์โอ่อ่าหรูหราตั้งตระหง่านอยู่แห่งหนึ่ง หน้าประตูใหญ่มีทหารสวมเกราะถืออาวุธเฝ้ายามอยู่ตลอดปี
ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นต่างหลีกเลี่ยงคฤหาสน์หลังนี้ราวกับกลัวจะหนีไม่พ้น ทุกครั้งที่ผ่านมาก็อ้อมไปไกล ไม่มีใครกล้าเดินผ่านหน้าประตูคฤหาสน์
หากหลีกเลี่ยงไม่ได้และจำเป็นต้องผ่านหน้าประตู ทุกคนจะกลั้นหายใจ ก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินผ่านไป
ภายในคฤหาสน์โอ่อ่าแห่งนี้ คือกองทัพพิทักษ์แผ่นดินอันเลื่องชื่อ กองกำลังอักษรเหริน
กองทัพพิทักษ์แผ่นดินแบ่งเป็นสามกอง ได้แก่ เทียน ตี้ และเหริน เป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของราชวงศ์ต้าโจว ภายในล้วนมีทหารห้าวหาญกระหายศึก สังหารผู้คนมานับไม่ถ้วน
ขณะนี้ ภายในตำหนักใหญ่แห่งหนึ่งในคฤหาสน์
ผู้บัญชาการกองกำลังอักษรเหริน แม่ทัพจี้ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่หุ้มหนังเสือ
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างแม่ทัพจี้ ทำให้หนูในโพรงดินตัวสั่นงันงก แม้แต่ยุงแมลงในละแวกนั้นก็ยังไม่กล้าบินผ่านหน้าเขา
“ทางคลังลับเต๋าเสวียนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
“เรียนท่านแม่ทัพ ตามคำสั่งของท่าน เมื่อครึ่งปีก่อนข้าน้อยได้ส่งคนไปปล่อยข่าวตามที่ต่าง ๆ แล้ว
บัดนี้ผู้บำเพ็ญฝ่ายมารในแต่ละพื้นที่ต่างได้รับข่าว และกำลังมุ่งหน้าไปยังคลังลับเต๋าเสวียนขอรับ”
แม่ทัพที่ยืนประสานมือรายงานอยู่เบื้องล่างมีรูปร่างกำยำแข็งแรง เขาคือเฉินอ้วน ผู้ต้อนรับจี้ชางที่ภูเขาปากอสรพิษคราก่อน
“อืม ทำได้ดี!”
แม่ทัพจี้เท้าคาง พยักหน้าเล็กน้อย
“มีคนเข้าไปในคลังลับเต๋าเสวียนแล้วกี่คน?”
“ตามรายงานจากสายสืบของข้าน้อยเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน มีคนเข้าไปในคลังลับแล้วกว่า 300 คน ในจำนวนนั้นมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานกว่า 200 คน ที่เหลือล้วนอยู่ขั้นฝึกลมปราณขอรับ”
“ไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองหรือ?”
“น่าจะไม่มีขอรับ แต่อาจมีบางคนปกปิดระดับการบำเพ็ญเอาไว้ จึงเป็นไปได้เช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ทัพจี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้บำเพ็ญมารเหล่านี้ยิ่งอายุมาก ระดับการบำเพ็ญยิ่งสูง กลับยิ่งกลัวตาย
เผชิญกับวาสนาอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ กลับยังอดทนรอได้