เอ้อโหลวออกจากตลาดมืดแล้ว ยังไปสำรวจที่ว่าการประจำเมืองและห้องหลอมโอสถของทางการอีกครั้ง
สิ่งของมีค่าล้วนถูกเซี่ยชิงซานกวาดไปตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ร่ำรวยขึ้นเพียงใด
ทำได้เพียงอิจฉาอยู่บ้าง อีกฝ่ายมีฝีมือถึงเพียงนั้น ไม่หวาดกลัวติงเหล่ามาร ทั้งยังมาถึงเมืองซานหยางก่อนใคร
เอ้อโหลวเก็บข้าวของตามเมืองมาได้อีกเล็กน้อย สุดท้ายก็ต้องจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ระหว่างทางกลับภูเขาปากอสรพิษ เอ้อโหลวนั่งอยู่บนหลังห่านตัวใหญ่ พลางครุ่นคิดไม่หยุด
ผืนดินกว้างใหญ่เพียงนี้ มีเมืองมากมายถึงเพียงนี้ และทรัพย์สมบัติมหาศาลเช่นนี้ หากต้องละทิ้งไปก็ประหนึ่งถูกเฉือนเนื้อหัวใจ ชวนให้ปวดร้าวยิ่งนัก
ความสามารถของตนมีจำกัด ขนย้ายไม่ไหว ทั้งยังเสียดายหากปล่อยให้สูญเปล่า
เมื่อกลับถึงเชิงเขาปากอสรพิษ เสบียงที่เก็บเกี่ยวไว้ก็ขนกลับมาหมดแล้ว ทุกคนกำลังวุ่นวายจัดการธัญพืชและสร้างยุ้งฉาง
“หวงหม่านชาง ให้เจ้านำคน 200 คนไปเฝ้าเมืองซานหยาง เจ้ากล้าไปหรือไม่?”
“กล้าขอรับ!”
หวงหม่านชางตอบอย่างหนักแน่น ทว่าภายในใจก็หวาดหวั่นอยู่บ้าง หากพบติงเหล่ามารเข้า ชีวิตน้อย ๆ คงรักษาไว้ไม่ได้
แต่โอสถรวมปราณที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ช่วยให้ระดับบำเพ็ญเพียรของเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อครั้งนี้นายท่านมอบหมายงานสำคัญยิ่งกว่าให้ตน รางวัลที่จะได้รับย่อมต้องมากขึ้นเป็นแน่
ความมั่งคั่งย่อมแสวงหาได้ท่ามกลางอันตราย หากไม่เสี่ยงสักหน่อย จะมีวันได้ผงาดขึ้นมาได้อย่างไร
ยิ่งกว่านั้น เพิ่งเข้ามาทำงานใต้บัญชานายท่าน หากไม่แสดงฝีมือให้ดี ต่อไปจะได้รับความไว้วางใจได้อย่างไร
“ดี ข้าจะให้เจ้าเลือกคนแข็งแรง 200 คนด้วยตนเอง ไปเฝ้าเมืองซานหยาง รวมถึงแปลงวิญญาณหลายแห่งรอบเมือง”
เอ้อโหลวคิดได้แล้ว แม้ตนจะขนย้ายเมืองทั้งเมืองไปไม่ได้ แต่ยังมีผู้ใต้บังคับบัญชามากมาย สามารถยึดครองเมืองเหล่านั้นไว้ได้
ตามปกติแล้ว เมืองอำเภอและเมืองประจำมณฑลล้วนตั้งอยู่ใกล้จุดที่มีชีพจรวิญญาณ บริเวณนั้นมีปราณวิญญาณเข้มข้นกว่า ที่ใกล้เคียงย่อมมีแปลงวิญญาณ
ส่งคนไปเฝ้าเมืองหนึ่ง ก็เท่ากับเฝ้าแปลงวิญญาณที่อยู่ใกล้เคียงไปด้วย