เอ้อโหลวเดินเข้าสู่ตลาดมืดในเมืองซานหยางจวิ้น ผู้คนที่นี่ล้วนตายหมดแล้วเช่นกัน
น่าเสียดายที่เซี่ยชิงซานมาถึงก่อน ทั้งยังค้นที่นี่ไปแล้วรอบหนึ่ง
ของวิเศษล้ำค่าทั้งหลายในตลาดมืดถูกเขาขนไปจนหมด
เอ้อโหลวจึงทำได้เพียงค้นดูอีกครั้ง เผื่อจะมีเศษเหลือให้เก็บบ้าง
เขาเดินเข้าไปในร้านขายสมุนไพรแห่งหนึ่งก่อน ร้านเก่าแก่ที่เขาเคยแวะเวียนมาหลายครั้ง ภายในมีสมุนไพรวิญญาณวางขายอยู่มากมาย
ยามนี้ลิ้นชักในร้านถูกดึงออกมาหมดแล้ว สมุนไพรธรรมดาบางส่วนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ส่วนสมุนไพรวิญญาณกับของทำนองนั้น ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว
เอ้อโหลวเห็นสมุนไพรบนพื้นมากมาย ก็ยังตัดใจปล่อยให้เสียเปล่าไม่ลง จึงกวาดเก็บทั้งหมดใส่น้ำเต้าวิเศษ
หลังจากเก็บสมุนไพรในร้านไปหมดแล้ว เขาเห็นตู้ไม้ที่ใช้เก็บสมุนไพร จึงเก็บใส่น้ำเต้าวิเศษไปด้วย กลับไปจะได้ใช้เก็บสมุนไพรพอดี
เมื่อเห็นโต๊ะเก้าอี้หลายชุดในร้านที่ทำอย่างประณีต เขาก็เก็บใส่น้ำเต้าวิเศษไปด้วยเช่นกัน
บ้านของเขาใต้ภูเขาปากอสรพิษกว้างขวางนัก ข้างในยังขาดเครื่องเรือนงดงามอยู่พอดี
“เสี่ยวเฮย พวกเราไปกันเถอะ”
เอ้อโหลวเรียกอยู่คำหนึ่ง แต่เสี่ยวเฮยไม่ขยับ
เขาหันไปมอง แล้วพบรูหนูอยู่บนพื้นใต้ตู้
เสี่ยวเฮยกำลังยื่นหัวเข้าไปในรูหนู ขาสั้นทั้งสี่ข้างตะกุยอยู่ด้านนอกไม่หยุด
“เสี่ยวเฮย เจ้าทำอะไรอยู่ ขุดหารูหนูหรือ?”
เอ้อโหลวเดินเข้าไป แล้วดึงเสี่ยวเฮยออกจากรูหนูราวกับถอนหัวไชเท้า
หลังอุ้มเสี่ยวเฮยขึ้นมา เขาก็ส่งญาณเข้าไปตามรูหนู เป็นเพียงรูเล็ก ๆ ธรรมดา ภายในไม่มีสิ่งใดเลย
“เสี่ยวเฮย เจ้ากำลังหาขี้อยู่หรือ?”
“โฮ่ง ๆ... หงิง...”
“โฮ่ง ๆ...”
เสี่ยวเฮยส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจ แม้สิ่งนั้นจะเป็นอาหารโปรดชนิดหนึ่งของมันก็ตาม
แต่พอคำพูดนี้ออกจากปากเอ้อโหลว กลับทำให้รู้สึกราวกับถูกหยามเกียรติ
“อย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะช่วยขุดดู”
เอ้อโหลวฟังภาษาของเสี่ยวเฮยไม่เข้าใจ เขาจึงชักกระบี่ใหญ่ที่ทำจากบานประตูออกจากด้านหลัง แล้วเริ่มขุดลงไปตามรูเล็กนั้น
ขุดลึกลงไปราวสามฉื่อกว่า ในที่สุดก็พบก้อนเนื้อก้อนหนึ่ง
มันเป็นก้อนสีขาวล้วน ดูคล้ายมันหมู เขาลองบีบด้วยนิ้ว เนื้อนุ่มและสัมผัสคล้ายมันหมูเช่นกัน