เอ้อโหลวลองใช้ศิลาวิญญาณฟื้นฟูปราณวิญญาณของภูเขาปากอสรพิษ ได้ผลอยู่บ้างจริง ๆ ปราณวิญญาณในห้องหยกเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าศิลาวิญญาณที่ใช้ไปก็ทำให้เอ้อโหลวเจ็บปวดใจไม่น้อย
เดิมทีเขาคิดจะเก็บศิลาวิญญาณกลับเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษเพื่อเติมปราณวิญญาณใหม่ ก่อนที่มันจะกลายเป็นผง
แต่ค่ายกลนี้สูบปราณวิญญาณเร็วเกินไป เขายังไม่ทันเก็บมันกลับ ศิลาวิญญาณก็กลายเป็นผงไปเสียแล้ว
ครั้งแรกเขาสูญเสียศิลาวิญญาณไปถึง 100 ก้อน ส่วนครั้งที่สองเขาเตรียมใจไว้ก่อน จึงเก็บกลับมาได้ทัน แต่ก็ช่วยไว้ได้เพียงไม่ถึงครึ่ง
ศิลาวิญญาณเหล่านี้กระจายอยู่ทั่วทุกมุมห้องหยกอย่างสม่ำเสมอ อยากเก็บกลับมาให้หมดโดยเร็วจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาสลักค่ายกลลายอักขระ ย่อมขาดประสบการณ์ การออกแบบรูปค่ายกลจึงยังไม่ดีนัก
ทำเช่นนี้แต่ละครั้งต้องเสียศิลาวิญญาณไปหลายสิบก้อน ไม่กี่ครั้งต่อมา ในฟักน้ำเต้าของเขาก็เหลือศิลาวิญญาณอยู่เพียงไม่กี่สิบก้อน
ศิลาวิญญาณส่วนใหญ่ที่เขามี ล้วนเป็นของที่ขโมยมาจากห้องลับแห่งนั้น หลังจากครั้งก่อนมันกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้ว
บัดนี้ศิลาวิญญาณหมดเกลี้ยง เขาจึงเริ่มคิดถึงห้องลับแห่งนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
ยามนี้คงซ่อมศาสตราวิเศษต่อไม่ได้แล้ว รอให้ได้ศิลาวิญญาณมาเมื่อใดค่อยว่ากัน
ทั่วทั้งเมืองซานหยางไร้ผู้คนแล้ว ทั้งยังไม่มีทางซื้อขายแลกเปลี่ยน
หากคิดขายโอสถแลกศิลาวิญญาณ ก็ต้องไปยังเมืองอื่น หรือไม่ก็ตรงไปนครชิงโจว
ทว่าโอสถเป็นสิ่งที่ทางการผูกขาดอยู่ ขายเพียงเล็กน้อยยังพอได้ หากขายมากเกินไปย่อมถูกจับตามองได้ง่าย
ถึงเวลานั้น ฐานะนักปรุงโอสถนอกสังกัดของเขาก็อาจถูกเปิดโปง
คิดไปคิดมา ตอนนี้เขามีเสบียงอยู่มากเป็นพิเศษ ในฟักน้ำเต้ามีข้าวอยู่กว่า 8 ล้านสือ บางทีการขายเสบียงอาจเป็นวิธีที่ดี
อย่างน้อยก็ยังดีกว่าขายโอสถมากนัก