ยอดฝีมือขั้นแก่นทองผู้นี้พอสู้เอาชีวิตเข้าแลกก็อ้าปากกัดคน เขาแซ่จู อยู่ในระดับเดียวกับเฉินอ้วน
หากเฉินอ้วนไม่ปรากฏตัวห้ามปรามได้ทัน เขาคงสู้ตายกับเอ้อโหลวไปแล้ว
“มารเฒ่าผู้นี้เป็นพวกเดียวกันหรือ?”
แม่ทัพจูพินิจเอ้อโหลวตั้งแต่หัวจรดเท้า เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนดี
ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายและโหดเหี้ยม วิธีการกระทำล้วนเป็นแบบฉบับของผู้บำเพ็ญนอกรีต แทบจะเขียนคำว่า «ข้าคือผู้บำเพ็ญนอกรีต» ไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว
“เหล่าเฉิน ผู้บำเพ็ญนอกรีตเจ้าเล่ห์เพทุบาย อย่าถูกมันหลอกเข้า”
“วางใจเถิด เป็นพวกเดียวกัน กระดูกบนตัวเจ้ามีอยู่แค่สี่ตำลึง ทั้งไม่มีอะไรให้มันหลอกเอา จะหลอกเจ้าไปทำไม!”
เฉินอ้วนตบไหล่เขาเพื่อให้คลายกังวล ทว่าแม่ทัพจูยังคงกังขาอยู่ครึ่งค่อน เขารู้สึกว่ามารเฒ่าผู้นี้ดูไม่เหมือนคนดีจริง ๆ
เอ้อโหลวไม่ได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของตน เขาค่อนข้างสนิทกับเฉินอ้วน อีกทั้งในตอนนั้นยอดฝีมือขั้นแก่นทองเกือบระเบิดแก่นทองฆ่าตัวตายอยู่แล้ว
เรื่องที่เขาเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ เขายังไม่อยากให้คนรู้มากนัก
มิฉะนั้น ภายหน้าหากมีผู้ใดปลอมเป็นเขาไปก่อเรื่องชั่วร้าย เขาคงถูกโยนความผิดใส่หัวทั้งหมด
เขาไม่อาจแบกรับความผิดเช่นนี้ได้
“เจี๋ย ๆ ๆ... จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า!”
เอ้อโหลวคืนแก่นทองให้เขา ทั้งยังมอบยาเม็ดหยกดำให้สองเม็ด
เมื่อเห็นว่าเอ้อโหลวยอมมอบยาเม็ดหยกดำอันล้ำค่าให้ตน แม่ทัพจูก็คลายความสงสัยลงไปกว่าครึ่ง
ผู้บำเพ็ญนอกรีตไม่มีทางยอมขาดทุนเช่นนี้
ทว่าเมื่อแม่ทัพเฉินบอกเป็นนัยให้เขากินยาเม็ดหยกดำ แล้วเขียนหนังสือรับสภาพหนี้บุญคุณที่ติดค้างชีวิตไว้ ชายผู้นี้กลับดื้อดึงขึ้นมาอีก
เขาสงสัยว่านี่เป็นวิธีซื้อใจของผู้บำเพ็ญนอกรีต ภายหน้าคนผู้นั้นจะใช้หนังสือหนี้บุญคุณมาข่มขู่ให้เขาทำเรื่องที่ขัดต่อหลักการ
แม่ทัพจูคิดกระจ่างถึงเรื่องนี้แล้ว จึงไม่ยอมเขียนไม่ว่าอย่างไร ต่อให้เกลี้ยกล่อมให้เขาเขียนหนังสือรับสภาพหนี้ เขาก็ยอมคืนยาให้เอ้อโหลวดีกว่า