เอ้อโหลวเฝ้าศึกษาและขบคิดค่ายกลในห้องลับของบรรพชนหยวนอิงทุกวัน
เดิมทีเขาตั้งใจจะเปิดค่ายกล เพื่อชิงสมบัติที่ซ่อนอยู่ภายในห้องลับ
ในมรดกวิชาที่เขาได้รับสืบทอดมา มีเนื้อหาเกี่ยวกับค่ายกลอยู่มากมาย
การหลอมศาสตราวุธและอุปกรณ์วิญญาณ ล้วนต้องสลักค่ายกลลงไป
ดังนั้นช่างหลอมอาวุธทุกคนจึงนับได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญค่ายกลครึ่งหนึ่ง
เขาศึกษาค่ายกลนี้ทุกวัน โดยนำความรู้ด้านค่ายกลที่ตนมีมาเปรียบเทียบอ้างอิงกัน
ไม่คาดคิดว่าเขาจะหมกมุ่นจนถอนตัวไม่ขึ้น ลืมความตั้งใจแรกเริ่มที่จะเปิดค่ายกลเพื่อค้นหาสมบัติไปเสียสนิท
บัดนี้ในหัวของเขามีแต่ลวดลายยันต์และเส้นทางค่ายกลสารพัด เมื่อขบคิดและตรวจสอบเทียบเคียงกัน ระดับความเชี่ยวชาญด้านค่ายกลของเขาก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
บางครั้งเมื่อเกิดสนใจขึ้นมา เขาก็หยิบวัสดุบางอย่างออกมา แล้วจัดวางค่ายกลขึ้นตรงนั้นทันที
เอ้อโหลวหมกมุ่นอยู่กับค่ายกลทุกวัน รู้สึกเพลิดเพลินจนลืมเวลา...
…………
ช่วงนี้ผู้บำเพ็ญนอกรีตผมขาวก็มีความคืบหน้าเช่นกัน หลังจากสืบข่าวไปหลายทาง ในที่สุดเขาก็ได้ข่าวที่แน่ชัด
ได้ยินมาว่าเอ้อโหลวไม่ยอมจำนน แม้ตายก็ไม่ยอมสวามิภักดิ์ ทั้งยังด่ามารเฒ่าหูเสียยกใหญ่
ความเด็ดเดี่ยวนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญนอกรีตผมขาวรู้สึกประหลาดใจ เพราะไม่เหมือนนิสัยของเอ้อโหลวเลย
แต่ถึงอย่างไรก็ดี การหาตัวพบก็เป็นเรื่องดี
ข่าวที่เขาได้มาคือจางเอ้อร์โก่วกับเชลยอีกหลายคนถูกลากด้วยโซ่เหล็กเส้นใหญ่เข้าไปในบ้านของมารเฒ่าหู
จากนั้นก็ไม่มีใครเห็นจางเอ้อร์โก่วออกมาอีกเลย
ไม่รู้ว่าเขาถูกผู้บำเพ็ญนอกรีตหลอมเป็นโอสถแล้วกลืนกินไปหรือไม่
หลายวันมานี้ผู้บำเพ็ญนอกรีตผมขาวคอยสอดส่องอยู่รอบบ้านของมารเฒ่าหู
ทุกวันเขาซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตา เฝ้าดูมารเฒ่าหูออกจากบ้านแต่เช้าและกลับมาค่ำ
แม้พลังฝีมือของเขาจะไม่อ่อนด้อย แต่กับมารเฒ่าขั้นแก่นทองเช่นนี้ หากไม่ถึงคราวจำเป็น เขาก็ไม่กล้าไปยั่วยุ