“เสี่ยวอู่ บุรุษผู้นั้นตายไปนานแล้ว ใต้หล้ามีบุรุษมากมาย ไยต้องยึดติดกับคนผู้นั้นด้วย”
ภายในเมืองแห่งหนึ่งซึ่งเอ้อโหลวเคยหลบหนีไปในคราก่อน จูเอ๋อร์นั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ สีหน้าเหม่อลอย ดวงตาไร้แววทอดมองไปเบื้องหน้า
“ใต้หล้านี้ไม่ว่ามนุษย์หรือปีศาจ รวมกันแล้วมีบุรุษนับไม่ถ้วน ขอเพียงเจ้าพยักหน้า ไม่ว่าเจ้าชอบบุรุษแบบใด พี่สาวก็ช่วยหาให้ได้”
จูเอ๋อร์กลับราวกับไม่ได้ยิน ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาไร้แววมองไปเบื้องหน้า
คราก่อนเหนียงเหนียงอาภรณ์สีรุ้งพาจูเอ๋อร์กลับถ้ำ นางหาบุรุษหลากหลายรูปแบบมาให้จูเอ๋อร์เลือกจริง ๆ
ทั้งมนุษย์ ปีศาจ ผู้บำเพ็ญปีศาจ เผ่าทะเล เผ่าผี ซอมบี้ เผ่าคนเถื่อน…
ไม่ว่าชนเผ่าใดก็หามาหมดแล้ว
ตั้งแต่พวกที่มีขาข้างเดียว ไปจนถึงพวกที่มีขาหลายสิบข้างก็มี
ทว่าจูเอ๋อร์กลับไม่ถูกใจสักคน เอาแต่คิดถึงเจ้าคนหลอกลวงตัวน้อยที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีผู้นั้น
“เด็กโง่ พี่บอกเจ้าแล้วว่าพี่ดูคนแม่นยำนัก บุรุษผู้นั้นหลอกเจ้าแน่นอน”
“ไยต้องทำเช่นนี้เพื่อคนหลอกลวงคนหนึ่งด้วย…”
เหนียงเหนียงอาภรณ์สีรุ้งคอยเกลี้ยกล่อมจูเอ๋อร์มานาน บัดนี้ในใจนางมีทั้งกังวล อับจนหนทาง และเสียใจ…
“บุรุษใต้หล้าเหล่านี้ นอกจากเอ้อโก่วของข้าแล้ว ข้ามองคนอื่น ๆ แล้วล้วนรู้สึกขัดหูขัดตา วาจาก็ไร้รสชาติ เทียบเอ้อโก่วไม่ได้แม้แต่หนึ่งในหมื่น”
จูเอ๋อร์ผู้เงียบงันมาหลายวันพลันเอ่ยขึ้น ราวกับพูดให้พี่สาวฟัง
แต่ก็คล้ายพึมพำกับตนเอง หรืออาจเป็นเพียงความคิดในใจของนางยามนี้
“มีเพียงเอ้อโก่วเท่านั้นที่เป็นบุรุษซึ่งข้ารอคอยมานานถึง 1,000 ปี”
“บางทีเขาอาจหลอกข้าจริง แต่ข้าชอบให้เขาหลอก อยู่กับเขาแล้วข้ามีความสุขยิ่งนัก เมื่อมีเขาอยู่ โลกทั้งใบก็สว่างไสว…”