ยามเอ้อโหลวสร้างรากฐาน ตันเถียนของเขากว้างเพียงห้าชุ่น ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากบอกผู้ใด เกรงจะถูกหัวเราะเยาะ
เขาแอบบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบเชียบ ขยายทะเลตันเถียน หวังว่าสักวันจะได้เชิดหน้าชูตา
บัดนี้ทะเลตันเถียนกว้างแปดฉื่อห้าชุ่น เขาก็ยังไม่กล้าบอกผู้ใด เกรงว่าจะมีคนอิจฉา
ความคิดที่จะเชิดหน้าชูตาจึงถูกกล้ำกลืนกลับลงไปทั้งอย่างนั้น
ถึงกระนั้นก็ยังอดไม่ไหว จึงเอ่ยเรื่องนี้กับฉางหลิงเอ๋อร์
“ฉางหลิงเอ๋อร์ ข้ามีสหายคนหนึ่ง ทะเลตันเถียนกว้างถึง 8 ฉื่อ 5 ชุ่น เจ้าคิดว่าอยู่ในระดับใด?”
“พอถูไถกระมัง หากพบฉางหลิงเอ๋อร์ในวันวาน แค่นิ้วเดียวก็จิ้มตายแล้ว”
ฉางหลิงเอ๋อร์ไม่เห็นว่าเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจสักเท่าไร เมื่อเทียบกับร่างเดิมของฉางหลิงเอ๋อร์ในวันวานแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก
ทะเลตันเถียนของนางกว้างหลายจั้ง มีจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่เหนือผืนน้ำ
เอ้อโหลวรู้อยู่แล้วว่าฟังจากปากฉางหลิงเอ๋อร์คงไม่มีคำดี ๆ ช่างเถิด วันหน้าค่อยไปถามผู้อื่นอีกที
เขายังรู้สึกค้างคาอยู่บ้าง คิดแล้วก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เริ่มเขียนฎีกาถึงฮ่องเต้ผู้เฒ่าเพื่อร้องทุกข์ว่าตนขัดสน