เอ้อโหลวมองแผ่นหลังของยอดฝีมือขั้นแก่นทองทั้งสองที่เหาะจากไป พลันเหงื่อเย็นผุดเต็มกาย
ตลาดมืดมีขุมกำลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้กลับไม่เคยได้ยินใครกล่าวถึง
นับรวมคนที่เพิ่งตายไปเมื่อครู่ ก็มีขั้นแก่นทองถึงสามคนแล้ว
โชคดีที่เขาเปลี่ยนกลับมาใช้รูปลักษณ์เดิมแล้ว
จากนั้นเขาก็กลับเมืองซานหยางอย่างว่าง่าย ระหว่างทางไม่มีเหตุไม่คาดฝันใดเกิดขึ้นอีก
เมื่อกลับถึงเชิงเขาปากอสรพิษ เขาก็มอบพี่น้องที่ช่วยลงมาจากนครชิงโจวให้ชิวเยว่เลี้ยงดู
ชิวเยว่เคยเป็นหญิงชาวนาสามัญผู้มีชาติกำเนิดยากจน เอ้อโหลวใช้ข้าวหนึ่งถังซื้อนางกลับมา
ก่อนหน้านี้เขาให้นางจัดหาโอสถสร้างฐานเม็ดหนึ่ง บัดนี้นางจึงมีพลังบำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานแล้ว
นางไม่ถนัดเรื่องนำทัพออกรบสักเท่าไร แต่เหมาะกับการจัดการงานส่งกำลังบำรุงยิ่ง
สถานเลี้ยงทารกกำพร้ามากมายในเมืองซานหยาง ล้วนอยู่ในความดูแลของชิวเยว่ นางเอาใจใส่ยิ่ง อีกทั้งยังดีกับเด็กกำพร้าเหล่านั้นมาก
พี่น้องคู่นั้นเพิ่งออกมาจากน้ำเต้าวิเศษ ยังคงสับสนงุนงง กวาดตามองซ้ายขวา
ก่อนหน้านี้พวกเขาถูกขังอยู่ในโลกสีขาวโพลนแห่งหนึ่ง มองขึ้นไปไม่เห็นฟ้า ก้มลงมาก็ไม่เห็นพื้นดิน
ในที่สุดเมื่อมองเห็นชัดว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิต เด็กชายตัวน้อยก็รีบดึงน้องสาวคุกเข่าลง โขกศีรษะคำนับ
“ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต!”
“ลุกขึ้นเถิด เจ้าย่อมมีบ้านอยู่ที่นี่นับแต่นี้ไป!”
เอ้อโหลวกล่าวจบก็ขี่ห่านตัวใหญ่เหาะขึ้นเขาปากอสรพิษ
“ท่านผู้มีพระคุณ ข้าชื่อซ่งต้าป่าว เมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตท่านให้ได้!”